Thursday, 21 Mar 2019
Advertisement
ΘΕΑΤΡΟ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Στέλιος Μάινας: «Όλοι οι ρόλοι που ερμηνεύουμε, έχουν κάτι από εμάς, αλλά ποτέ δεν είναι ολοκληρωμένοι. Σαν ψηφίδες από ένα εν εξελίξει ψηφιδωτό»

 

Ο Στέλιος Μάινας αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ανθρώπου που φέρεται με πλήρη σεβασμό και απαράμιλλη τρυφερότητα σε κάθε δουλειά που αναλαμβάνει, ανεξαρτήτως των συνθηκών. Ειλικρινής, σοβαρός, μετριόφρων απαντά σε μερικές ερωτήσεις στο ThessTheater δίνοντας με αυτό τον τρόπο την ευκαιρία στο αναγνωστικό κοινό να γνωρίσει λίγο καλύτερα τον ταλαντούχο ηθοποιό, που κατά καιρούς έχουμε θαυμάσει μέσα από διαφορετικούς ρόλους. Τον ίδιο πρόκειται να παρακολουθήσουμε σε λίγο καιρό στην Θεσσαλονίκη με την παράσταση «Ο Κήπος» του Bruce Gooch στο πλευρό της Κάτιας Σπερελάκη.

 

Συνέντευξη: Κορπίδου Βασιλική

 

Πρωταγωνιστείτε στο έργο «Ο Κήπος» του Bruce Gooch. Ποια είναι η συμβολική νοηματοδότηση, που αποδίδεται στον «Κήπο»; Ανάλογα με το περιεχόμενο που μπορεί να ανακαλύψει κανείς εκεί, «χρωματίζεται» με θετική ή αρνητική χροιά;

Ο αυθεντικός τίτλος του έργου στα αγγλικά είναι «Tangled Garden», δηλαδή ο μπερδεμένος ή παρατημένος κήπος, που παραπέμπει, σε πρώτο βαθμό, στην απώλεια μνήμης που έχει υποστεί η ηρωίδα του έργου. Συμβολικά αναφέρεται στην αξία που έχει στη ζωή μας η μνήμη, και που δίχως αυτήν είμαστε απόντες από την ίδια τη ζωή. Παράλληλα, δηλώνει το κάθε μορφής καταφύγιο που βρίσκει ο καθένας στα πράγματα που αγαπάει, που ομορφαίνουν τη ζωή και προσφέρουν γαλήνη, όπως ακριβώς λειτουργεί, στην προκειμένη περίπτωση, ο κήπος.

Οι δυο χαρακτήρες της παράστασης εμφανίζουν έντονες διαφορές μεταξύ τους. Ποιο είναι αυτό το στοιχείο, που πυροδοτεί την επιθυμία να ξεπεράσουν τις αρχικές τους έγνοιες και σκέψεις, να καταρρίψουν τις άμυνες που υψώνουν ο ένας στον άλλον;

Κακά τα ψέματα. Στη σημερινή κοινωνία, όπως έχει διαμορφωθεί, η αίσθηση της απομόνωσης και της μοναξιάς, κυριαρχούν και καθορίζουν, σε μεγάλο βαθμό, την καθημερινότητά μας. Οι ήρωες μας, εδώ, αρπάζονται ο ένας από τον άλλον, σε ένα εναγκαλισμό ανάγκης και εξάρτησης, με μια κραυγή ελπίδας.

Εξακολουθούμε να βρισκόμαστε σε απόλυτη ανάγκη για ανθρώπινη επαφή, αγωνιούμε ως προς την εύρεση κατανόησης, συμπαράστασης και αγάπης…

Παρατηρείτε κάποιο σημείο ταύτισης ανάμεσα στον Μπάρι, τον χαρακτήρα που ενσαρκώνετε, και τον εαυτό σας;

Οι ρόλοι είναι αφορμές, να πεις πράγματα για τη ζωή σου. Κάποιες φορές σου προσφέρεται η δυνατότητα να πεις περισσότερα και άλλες στιγμές λιγότερα. Πάντα, όμως, ότι κι αν ερμηνεύεις, εκπέμπεις τη δική σου αύρα μέσω του χαρακτήρα, βάζεις το προσωπικό σου στίγμα.

Όλοι οι ρόλοι που ερμηνεύουμε, έχουν κάτι από εμάς, αλλά ποτέ δεν είναι ολοκληρωμένοι. Σαν ψηφίδες από ένα εν εξελίξει ψηφιδωτό, αυτή είναι η δική μου οπτική και τουλάχιστον αυτό ελπίζω.

Πρόσφατα συμμετείχατε και στην τηλεοπτική σειρά «Ου Φονεύσεις» του Πάνου Κοκκινόπουλου, ένα εξαιρετικό δείγμα της υποκριτικής σας μαεστρίας, καθώς αποδεικνύεται η ευκολία με την οποία εναλλάσσεστε μεταξύ διαφορετικών ρόλων. Αλήθεια, εσείς απολαμβάνετε να υποδύεστε χαρακτήρες περισσότερο σκοτεινούς ή ρόλους απαλλαγμένους από εσωτερικούς δαίμονες; (Όσο αυτό επιτρέπεται, φυσικά)

Στην υποκριτική ακόμα και εκεί που δε φαίνονται οι δαίμονες σου, έχεις την υποχρέωση να τους ανακαλύψεις. Ο θεατής παρακολουθεί τη διαδρομή σου, επομένως πρέπει να ψάξεις αρκετά, να εμβαθύνεις εσωτερικά για να τον οδηγήσεις εν τέλει σε αυτή την τόσο όμορφη περιπέτεια, που απλόχερα προσφέρει ο κλάδος της ηθοποιίας.

Όσο για τους «σκοτεινούς» χαρακτήρες, καλείσαι πάντα να ανοίξεις ή να χαμηλώσεις, αντίστοιχα, τα φώτα, για να μπεις στον κόσμο του ήρωα που υποδύεσαι. Ο γενικός κανόνας, βέβαια, που μπορεί ίσως να εμπεριέχει ένα ποσοστό ελαφρότητας και αφέλειας είναι να παίζεις τους κακούς χαρακτήρες με ένα φωτάκι καλοσύνης αναμμένο και από την άλλη πλευρά τους καλούς με μια σκιά μέσα σου, ώστε να επέλθει η απαραίτητη ισορροπία.

Με βάση την εμπειρία την οποία έχετε αποκτήσει μέσα από την ενασχόλησή σας με την τηλεόραση, τι θεωρείτε ότι λείπει από αυτήν σήμερα;

Κοιτάξτε, ειδικά στον τομέα της τηλεόρασης, όλα μοιάζουν να βρίσκονται σε απόλυτη συνάρτηση με το οικονομικό κομμάτι, ή μάλλον και με το οικονομικό κομμάτι μεταξύ άλλων παραγόντων. Η τηλεόραση είναι μια βιομηχανία που απασχολεί πολύ κόσμο και για να γίνει σωστή δουλειά χρειάζεται να δαπανηθούν χρήματα. Ταλέντα, όπως και ιδέες, έχουμε δόξα τω Θεώ.

Υπάρχει κάποια σκέψη για τα επόμενα επαγγελματικά σας βήματα;

Ξεκινάμε γυρίσματα στην καινούργια ταινία του Αλέξη Καρδαρά «Φαντασία», στην οποία θα υποδυθώ ένα δεξιοτέχνη του μπουζουκιού. Αναμένεται στις κινηματογραφικές αίθουσες το χειμώνα του 2020.

«Ο κήπος» 4 & 5 Μαρτίου στο θέατρο Αυλαία