Sunday, 7 Mar 2021
Advertisement
ΘΕΑΤΡΟ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Άκης Γεροντάκης: “Mε την τέχνη δεν έχω απωθημένα. Αυτό που δεν ξέρω είναι, αν αυτή έχει απωθημένα μαζί μου.”

ΑΚΗΣ ΓΕΡΟΝΤΑΚΗΣ

Γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη όπου ζεί μέχρι σήμεραΣπούδασε βιολί, πιάνο και ανώτερα θεωρητικά στο Κρατικό Ωδείο Β. Ελλάδος, ενώ μετά τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις σπούδασε σύνθεση και διεύθυνση ορχήστρας στο Ωδείο της Γενεύης. Επίσης φοίτησε στην Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης του Κρατικού θεάτρου Βορείου Ελλάδος.

Για τη μεγάλη αγάπη, που έχει για την μουσική και για την σχέση της με αυτή, μoυ μίλησε ο κ. Άκης Γεροντάκης. Η συνάντηση μαζί του, μια μοναδική εμπειρία, καθώς τα βιώματα και οι ιστορίες του είναι από αυτές που στο άκουσμα τους ταξιδεύεις, με αφετηρία το πάθος για την τέχνη και προορισμό, το μυστήριο και την μαγεία που κρύβει η μελωδία. Τον ευχαριστώ θερμά για αυτό, και εύχομαι να συνεχίσει να προσφέρει στην τέχνη, που διψά για τέτοιους ανθρώπους.

 Aς κάνουμε μια αναδρομή στο παρελθόν. Πως ξεκινά η αγάπη για την μουσική και το θέατρο;

Παρ’ όλο που διανύω το πρώτο μισό της έκτης δεκαετίας της ζωής μου, θυμάμαι σαν τώρα μία συναυλία της νεοσύστατης Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης στο Βασιλικό θέατρο Κυριακή πρωί υπό τη διεύθυνση του Σόλωνος Μιχαηλίδη με τη Τζίνα Μπαχάουερ στο πιάνο. Κονσέρτο Τσαϊκόφσκι. Στα αφτιά του τότε πεντάχρονου παιδιού αποκαλύφτηκε ο μαγικός κόσμος των ηχοχρωμάτων. Θέλεις η Άνοιξη; Το άγνωστο/ Το καινούργιο; Το πρωτόγνωρο; Η ένταση των στιγμών; Όλα μαζί; Αυτό ήταν. Από τον επόμενο Σεπτέμβρη άρχισε η μεγάλη περιπέτεια μου με τη μουσική η οποία κρατά μέχρι σήμερα.

Η γνωριμία μου με το θέατρο ήταν τελείως τυχαία.

Όταν τελείωνα το Κρατικό Ωδείο το 1973-74, παρ’ όλο που ήμουν ανωτέρα δεν υπήρχε εγκύκλιος που να δίνει αναβολή στράτευσης για μουσικές σπουδές. Έτσι μπροστά στο κίνδυνο της στρατιωτικής θητείας ακολούθησα τις παροτρύνσεις μιας φίλης μου και έδωσα εξετάσεις στην Δραματική σχολή του κρατικού Θεάτρου ώστε να πάρω αναβολή. Πέρασα και βρέθηκα αντιμέτωπος και με το μαγικό κόσμο του θεάτρου.

Oλα αυτά τα χρόνια μέσα από τόσα θεατρικά και μουσικά ταξίδια σίγουρα θα έχετε ταυτιστεί με κάποιον ήρωα. Ποιος σας στιγμάτισε έντονα;

Δεν υπάρχει κανένας ρόλος που να με έχει στιγματίσει, αφού με έχει στιγματίσει το ίδιο το θέατρο σαν τέχνη.

Χρόνια συνεργάτης του κρατικού θεάτρου Βορείου Ελλάδος και ιδιωτικών δραματικών σχολών στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Αλήθεια τι πιστεύετε για το θέατρο αυτής της πόλης; Οι Θεσσαλονικείς αγαπούν το θέατρο;

Το αν οι Θεσσαλονικείς αγαπούν ή όχι, λιγότερο ή περισσότερο το θέατρο είναι καλό να ρωτήσουμε τους ίδιους. Εγώ θα πω ότι ναι το αγαπούν κι πολύ μάλιστα, απλά δεν ξέρουν να το στηρίζουν κατά πως θα έπρεπε.

Αρκετές είναι οι συνεργασίες σας με χώρες του εξωτερικού, όπως επίσης είστε κάτοχος διεθνών βραβείων. Η επιλογή σας να μείνετε στην Θεσσαλονίκη σας δικαίωσε;

Για την επιλογή μου να μείνω στην Θεσσαλονίκη δε μετανιώνω. Δεν στερήθηκα τίποτα από το αν ζούσα  στην Αθήνα. Κυρίως από διαπροσωπικές σχέσεις. Επαγγελματικά σίγουρα έχασα πολλές ευκαιρίες και ίσως αυτό με στενοχωρεί αρκετά θα έλεγα, κυρίως, γιατί αυτή η διαφορά έκανε “κακό” στον τραγουδοποιό που ωρίμαζε μέσα μου. Βλέπετε όλοι οι τραγουδιστές βρίσκονται στο κλεινόν άστυ.

Η ζωή και οι συνθήκες σήμερα, κάνουν ό,τι μπορούν ώστε να μας περιορίσουν. Πιστεύετε στην Ελλάδα, ότι το μέλλον της τέχνης κινδυνεύει;

Πιστεύω πως η τέχνη δεν κινδυνεύει από τους πολιτικούς, οι οποίοι είναι ως επί το πλείστον αδαείς περί τέχνης. Πιστεύω πως η τέχνη κινδυνεύει από τον ίδιο τον καλλιτέχνη. Η πολιτική το πολύ πολύ να κλείσει μία ορχήστρα. Ε και; Θα δημιουργηθεί μία άλλη. Άντε κι ένα θέατρο. Θα φτιαχτεί καινούργιο. Σίγουρα σε μία περίοδο κρίσης οι πρώτοι πύργοι που βάλλονται είναι αυτοί του πολιτισμού και της παιδείας. Και στη χώρα μας γινόταν και γίνεται ακριβώς αυτό. Οι πολιτικοί και οι καταστάσεις, που δημιουργούν δεν εμποδίζουν την ίδια την τέχνη, αλλά καταστρέφουν τις πηγές χρηματοδότησης για την παραγωγή τέχνης. Αφενός γιατί δεν ξέρουν άρα δεν τους ενδιαφέρει και αφετέρου, γιατί οι καλλιτέχνες είμαστε μία πολύ ευάλωτη κοινωνική ομάδα εργαζόμενων που απ’ τη μια δεν ξέρουμε μεν από πολιτική και απ’ την άλλη το μόνο που μας ενδιαφέρει (τουλάχιστον τους περισσότερους) είναι η παραγωγή καλλιτεχνικού έργου έτσι ώστε να κάνουμε τον κόσμο μας καλύτερο απ’ ότι τον βρήκαμε. Βλέπουμε, λοιπόν, ότι καλλιτέχνες και πολιτικοί είμαστε αντίπαλοι  χωρίς κανένα σημείο επαφής πολύ δε περισσότερο συνεργασίας και δη αρμονικής. Όμως η τέχνη σαν πεμπτουσία υπάρχει ούτως ή άλλως και θα περιμένει πάντα να λαβωθεί από τους μεν, όσο κι αν την ενεργοποιήσουν ασχολούμενοι μαζί της οι δε.

 Πως θα σχολιάζατε αυτά που συμβαίνουν σήμερα στην Ελλάδα;

Αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα δεν είναι κάτι καινούργιο. Συμβαίνει το ίδιο εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Απλά σήμερα ξεπερνά κάποια “υποτιθέμενα” ανθρώπινα όρια. Πιστεύω πως οι δημοκρατικές αξίες στη χώρα μας αλλά και στην Ευρώπη έχουν υποστεί ένα μέγιστο εξευτελισμό. Πιστεύω, επίσης, ότι η Ευρωπαϊκή ιδέα περιήλθε σε μία δίνη που είχε σαν αποτέλεσμα να απομακρυνθεί παντελώς από την αρχική μορφή του πρωταρχικού της ιδεώδους. Δεν είναι η Ευρώπη των λαών, αλλά η Ευρώπη της ισχυρής Γερμανίας, με το γνωστό αντίκτυπο στα εσωτερικά της χώρας μας και όλου του Νότου της Ευρωπαϊκής ηπείρου. Άλλωστε τα γεράκια πάντα υπήρχαν. Εντός και εκτός της χώρας και της Ευρώπης. Από όλα όσα συμβαίνουν υπάρχει κάτι το οποίο με ενοχλεί αφάνταστα και που το θεωρώ την μεγαλύτερη αδικία όλων των εποχών. Η καταλήστευση των συντάξεων. Δηλαδή η άνευ όρων παράδοση στη φτώχεια εκατοντάδων χιλιάδων εργαζόμενων που εναπόθεταν επί 35 – 40 χρόνια όνειρα και ελπίδες για ευτυχισμένα γεράματα. Και φτωχοί και λεηλατημένοι. Καταλαβαίνετε, πως ίσως γι’ κάποιους να είναι ενοχλητικό, όταν μιλάμε για μουσική και θέατρο σε καιρούς που κάποιοι δεν έχουν ούτε για τα αναγκαία.

Η κόρης σας είναι και αυτή ηθοποιός, η οποία κάνει καριέρα στην Αμερική. Τι θα συμβουλεύατε σε έναν νέο που θέλει να ασχοληθεί με το θέατρο;

Στους νέους που θέλουν να ασχοληθούν με το θέατρο δεν θα έλεγα κάτι καινούργιο από αυτό που είπα στα παιδιά μου κάποτε.

Να ασχοληθείτε με την τέχνη μόνον όταν νιώσετε ότι δεν μπορείτε να ζήσετε χωρίς αυτήν.

Είστε κοντά στους νέους; Σας ενδιαφέρει να τους βοηθήσετε να ξεκινήσουν το ταξίδι τους στους μαγικούς δρόμους της μουσικής και του θεάτρου;

Το αν θα βοηθούσα νέους ανθρώπους να ασχοληθούν με τις τέχνες;  Πάντα το έκανα και πάντα θα το κάνω. Απλώς πρέπει να επισημάνω, πως οφείλει να ισχύει η παραπάνω ρήση μου. Αλλιώς θα προσπαθούν τσάμπα. Και δε θέλω να αναλώνομαι σε μάταιες προσπάθειες. Δεν τα λέω όλα αυτά για να κάνουν οι άνθρωποι πρωταθλητισμό στο σανίδι, αλλά για να λάμψουν στο σανίδι κάνοντας έστω ένα απλό πέρασμα. Δεν θα γίνουν όλοι πρωταγωνιστές.

Εσείς ως καλλιτέχνης έχετε αφήσει απωθημένα; Κάτι που καλλιτεχνικά δε δοκιμάσατε.

Όχι με τη τέχνη δεν έχω απωθημένα. Αυτό που δεν  ξέρω αν αυτή έχει απωθημένα μαζί μου.

Που σας βρίσκουμε σήμερα;

Σήμερα συμμετέχω για τρίτη χρονιά στη θεατρική ομάδα Πεύκων Θεσσαλονίκης “Θεάτρου Δρώμενα” χωρίς να αμείβομαι όπως όλοι μας άλλωστε, γιατί από το νόμο δεν μπορώ να εργαστώ λόγω του ότι είμαι συνταξιούχος. Επίσης γράφω τραγούδια με φίλους στιχουργούς και αναμοχλεύω το αρχείο μου είτε ταξινομώντας το είτε καταχωρώντας νέα πράγματα. Πρόσφατα κυκλοφόρησε ένα τραγούδι μου σε στίχους Πάνου Ματαράγκα με τίτλο “έχω μια φίλη” που ερμηνεύει ο πρωτοεμφανιζόμενος Αλέξανδρος Κρυσταλλινός.

Φέτος με τη θεατρική ομάδα ανεβάζουμε ένα έργο που τιτλοφορείται “Ιστορίες ανθρώπων”. Ένα έργο φτιαγμένο από εμάς τους ίδιους. Μία συνεχής εναλλαγή κωμωδίας και δράματος από γνωστά θεατρικά έργα, βασισμένο σε μία ιδέα της σκηνοθέτιδας μας Μαριλένας Μπιντεβίνου.

κ. Γεροντάκη σας ευχαριστώ από καρδιάς για την τιμή που μου κάνατε και τον χρόνο που μου αφιερώσατε.

Σας ευχαριστώ θερμά για τη φιλοξενία σας και εύχομαι καλή επιτυχία στο Τhesstheater.

 

  • Ημερομηνία: Δευτέρα, 06/03/2017 
  • Συντάκτης: Βάσια Καραβέλη
  • Κατηγορία: Συνέντευξη