Wednesday, 3 Mar 2021
Advertisement
ΘΕΑΤΡΟ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Αντώνης Ντουράκης: “Η πραγματική ζωή είναι αυτό που συμβαίνει πάνω στη σκηνή”

Ο Αντώνης Ντουράκης είναι ηθοποιός και σκηνοθέτης. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στις Αρχάνες του νομού Ηρακλείου της Κρήτης. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης “Κάρολος Κουν”. Συμμετείχε σε τηλεοπτικές σειρές, όπως Το μονοπάτι της αγάπης, Το τρίτο στεφάνι, Η ζωή μας μια βόλτα, Έρωτας,  καθώς και σε πληθώρα θεατρικών παραστάσεων στην Αθήνα και μετέπειτα στο Ηράκλειο Κρήτης, όπου ζει πλέον τα τελευταία 7 χρόνια.

Το 2008 ίδρυσε τη θεατρική ομάδα Ιυττός με βάση στις Αρχάνες και τον ίδιο να πηγαινοέρχεται από την Αθήνα για τις πρόβες. Από τις αρχές του 2010, όπου και εγκαταστάθηκε πλέον στην Κρήτη, η βάση της ομάδας μεταφέρθηκε στο Ηράκλειο. Από τότε δραστηριοποιείται καλλιτεχνικά εκεί, είτε πρωταγωνιστώστας, είτε σκηνοθετώντας, είτε κάνοντας και τα δύο. Ενδεικτικά κάποιες παραστάσεις της ομάδας είναι Ο γυάλινος κόσμος του Τένεσι Ουίλιαμς, Ρομπέρτο Τσούκο του Μπερνάρ Μαρί Κολτές, Καθαροί πια της Σάρα Κέιν, Βάκχες του Ευριπίδη, Τα κόκκινα φανάρια του Αλέκου Γαλανού.

Εκτός από τη θεατρική ομάδα έχει ιδρύσει και ένα θεατρικό εργαστήρι, όπου κάθε χρόνο “προσκαλεί” καινούργια άτομα να εξερευνήσουν παρέα τον υπέροχο κόσμο του θεάτρου.

Αυτή τη στιγμή τον πετυχαίνουμε σε μια περίοδο εντατικών προβών, καθώς την Κυριακή 2 Απριλίου θα παρουσιάσει τη Λήθη του Δημήτρη Δημητριάδη στο Θεατρικό Σταθμό του Ηρακλείου, ενώ ετοιμάζει ακόμη μία παράσταση, το Λεωφορείο ο Πόθος του Τένεσι Ουίλιαμς, η οποία θα ανέβει το Μάιο στο “Σπίτι”.

Ποιος ήταν ο λόγος που σας ώθησε να επιστρέψετε στην Κρήτη;

Δεν είχα ποτέ την αίσθηση, ότι επιστρέφω, γιατί είναι σαν να μη την έχω ζήσει την Κρήτη, σαν να την είχα απαρνηθεί. Αυτό δεν είναι καλό, γιατί πρέπει να είμαστε αυτό που είμαστε και να μας αγαπάμε για αυτό. Επομένως, ήθελα να δεχτώ κάποια πράγματα και το γεγονός, ότι ήρθα, με βοήθησε πολύ. Στην ουσία τώρα ανακαλύπτω την Κρήτη, σε αυτή τη φάση της ζωής μου. Και ενώ στην αρχή οι λόγοι ήταν ασυνείδητοι, εκ των υστέρων αντιλήφθηκα πως όλες μου οι ενέργειες ήταν στραμμένες στο να δημιουργήσω τις συνθήκες ώστε να έρθω εδώ. Συνειδητοποίησα, ότι στην Αθήνα όσο ζούσα υπήρχε κάτι, το οποίο δε με άφηνε να προχωρήσω και σαν άνθρωπο αλλά και στο θέατρο. Λειτουργούσα ενστικτωδώς, ήξερα, ότι μου αρέσει κάτι, δεν ήξερα, όμως, το γιατί, δεν υπήρχε μια συνέπεια στις πράξεις μου. Ήταν, βέβαια, πάντα στη μέση και το βιοποριστικό κομμάτι. Δε θέλω να δικαιολογήσω τίποτα, απλώς ένιωθα, ότι δεν είχα ταυτότητα στη δουλειά μου και αυτήν την ταυτότητα τη βρήκα εδώ και νομίζω, ότι αυτό δεν είναι τυχαίο. Στην Κρήτη ανακάλυψα, πόσο μεγάλη μου ανάγκη είναι να κάνω θέατρο και γι’ αυτό έχω και αυτή τη σχέση πλέον με το θέατρο.

Ποια είναι η σχέση σας δηλαδή με το θέατρο;

Η σχέση μου με το θέατρο είναι σχεδόν εξαρτητική, διότι μου υπενθυμίζει συνέχεια πως πρέπει να είναι η ζωή.
Έχουμε παρεξηγήσει λίγο την έννοια του θεάτρου, γιατί βλέπουμε κάτι εκεί απέναντι σε μια σκηνή και νομίζουμε, ότι αυτό είναι θέατρο, άρα δεν αφορά εμάς. Εγώ πιστεύω, όμως, ότι αυτό είναι η πραγματική ζωή, αυτό που συμβαίνει πάνω στη σκηνή, έτσι όπως την έχουν καταγράψει όλοι οι μεγάλοι συγγραφείς.

Ποια είναι η σχέση των Ηρακλειωτών με το θέατρο; Θεωρείτε πως σας έχουν στηρίξει όλα αυτά τα χρόνια;

Εγώ δεν μπορώ να διαχωρίσω τους ανθρώπους σε Ηρακλειώτες, Θεσσαλονικείς, Αθηναίους κτλ. Τους αντιμετωπίζω ως ανθρώπους και πιστεύω, ότι και στο Ηράκλειο όπως και οπουδήποτε αλλού, αρέσει στους ανθρώπους το θέατρο. Το θέμα είναι, ότι μπορεί να μην είναι τόσο μέσα στις συνήθειες του κάθε ανθρώπου, γιατί εκτός από την Αθήνα που διαθέτει πολλές σκηνές αλλά και τη Θεσσαλονίκη, που έχει κι αυτή κρατική σκηνή και είναι πολύ σημαντικό, σε άλλες πόλεις όπως το Ηράκλειο δεν υπάρχουν σκηνές που να στηρίζουν μια παράσταση για κάποιο χρονικό διάστημα. Κατ’ άλλα θεωρώ πως ο κόσμος συμπεριφέρεται παντού το ίδιο και πηγαίνει στο θέατρο, του αρέσει.
Όσον αφορά την προσωπική  μου πορεία στο Ηράκλειο με την ομάδα “Ιυττός”, ο κόσμος μας έχει στηρίξει και γι’ αυτό και υπάρχουμε σαν ομάδα όλα αυτά τα χρόνια, γιατί υπάρχει ένα διαρκές δούναι και λαβείν με το κοινό.

Τα τελευταία χρόνια ολοένα και πληθαίνουν οι θεατρικές ομάδες στο Ηράκλειο. Παρακολουθείτε παραστάσεις συναδέλφων σας; Είστε αυστηρός κριτής;

Ναι, παρακολουθώ παραστάσεις. Δεν τις παρακολουθώ όλες, αλλά σίγουρα έχω δει τουλάχιστον μία παράσταση από όλες τις ομάδες που υπάρχουν, από κάποιες ίσως και περισσότερες.
Δεν ξέρω αν είμαι αυστηρός κριτής, γιατί δε μιλάω από τη θέση του επαγγελματία. Για την ακρίβεια δε μιλάω από καμιά θέση. Δεν τα κρίνω έτσι τα πράγματα και η λέξη “επαγγελματίας” θεωρώ πως είναι μια πολύ παρεξηγημένη έννοια και δε θέλω να με κατατάξω στους επαγγελματίες.

Με ποιο κριτήριο επιλέγετε κάθε φορά το έργο που θα ανεβάσετε;

Το βασικότερο κριτήριο είναι το τι συμβαίνει μέσα στο κεφάλι μου αλλά πάντα σε σχέση με αυτό που γίνεται στον κόσμο, γιατί είμαι κομμάτι του κόσμου. Δεν μπορώ να απομονωθώ και να ξεχάσω ό,τι γίνεται γύρω μου. Αυτά που εμένα με απασχολούν και σκέφτομαι στην καθημερινότητά μου, θέλω να πιστεύω, ότι τα ίδια πράγματα απασχολούν και τους υπόλοιπους. Ένα άλλο κριτήριο είναι το έμψυχο υλικό της ομάδας που είναι διαθέσιμο κάθε φορά, γιατί εκτός από ένα πολύ βασικό πυρήνα που υπάρχει από την ίδρυση της, από εκεί και πέρα είναι διαφορετικό.

Στις 2 Απριλίου θα παρουσιάσετε στο Θεατρικό Σταθμό του Ηρακλείου ένα έργο του κ. Δημήτρη Δημητριάδη, τη “Λήθη”. Τι είναι αυτό, που σας γοήτευσε σε αυτό το έργο;

Έχω την αίσθηση, ότι αν αρχίσω να μιλάω για αυτό το έργο, είναι σαν να μιλάω για τη ζωή. Νομίζω, ότι τα λέει όλα. Όλα τα βρήκα εκεί μέσα: το πώς είναι τα πράγματα, το πόσο απλά είναι τα πράγματα, το πώς είναι η ζωή, πώς πρέπει να ζούμε τη ζωή. Είναι ένα κείμενο που από την πρώτη στιγμή που το διάβασα μου προσέφερε μια φοβερή ηρεμία, σαν να μου ξεκαθάρισε τα πάντα στο μυαλό μου. Κι όπως λέει και το ίδιο το έργο “χαρά είναι να ξέρεις”. “Τη γνώση δεν την ανακαλύπτουμε εμείς.. η γνώση υπάρχει έτσι κι αλλιώς..εμείς επιλέγουμε να τη γνωρίσουμε.” Είναι πολύ βασικό και ωραίο να ξέρεις, γιατί γίνονται τα πράγματα, γιατί σου συμβαίνουν. Και είναι κάτι ακόμη μέσα στο κείμενο, που με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο: “Από όλα τα αναρίθμητα που ζούμε, αυτό το οποίο μένει και αξίζει να ζούμε και να ξαναζούμε και να ξαναζούμε είναι η αγάπη από πόθο και από λατρεία.”

Επίσης, βρίσκεστε σε πρόβες για το έργο “Λεωφορείο ο Πόθος”, του Τένεσι Ουίλιαμς και εσείς θα υποδυθείτε τον Στάνλεϊ Κοβάλσκι, έναν ιδιαίτερα απαιτητικό ρόλο αλλά και με πολύ ενδιαφέρον ταυτόχρονα. Μιλήστε μου για αυτή σας την επιλογή.

Νομίζω κάθε άνδρα θα τον γοήτευε να παίξει τον Στάνλεϊ Κοβάλσκι. Ένα από τα πράγματα που μου αρέσουν πολύ σε αυτόν τον χαρακτήρα είναι, ότι πάντα εκφράζει την πρώτη του σκέψη, που είναι και το πιο υγιές. Επίσης πολύ γοητευτικό, είναι ο τρόπος με τον οποίο αγαπάει και θέλει τη Στέλλα, τόσο αρσενικός και τόσο σπάνιος. Από την άλλη, βέβαια, στο πρόσωπο του Κοβάλσκι βλέπω το πρόσωπο της κοινωνίας, το πρόσωπο του δυνατού, ο οποίος πρέπει πάση θυσία  να καταπατήσει τον αδύνατο κι ας μην έχει έχει λόγο να το κάνει. Πιστεύω, όμως, ότι αν το κάνει αυτό, το κάνει, γιατί απειλείται η σχέση του με τη γυναίκα του. Προσπαθώ, πάντως, να αντιμετωπίσω αυτό το έργο, όπως και κάθε έργο να σου πω την αλήθεια, ως ένα πολιτικό έργο, γιατί δεν έχει να κάνει μόνο με την ιστορία κάποιων ανθρώπων, αφορά το σύνολο και αυτό είναι που το κάνει θεωρώ και τόσο κλασικό και διαχρονικό.

Με την εργαστηριακή σας ομάδα τι δουλεύετε αυτήν την περίοδο;

Έχει γίνει επιλογή κάποιων σκηνών από 2 έργα του Άντον Τσέχωφ, του Γλάρου και των Τριών Αδερφών και εργαζόμαστε πάνω σε αυτά. Η επιλογή έγινε, βέβαια και πάλι με γνώμονα το υλικό της ομάδας, για να μπορούν να δουλευτούν αυτές οι σκηνές.

Κρίνοντας από τα έργα που επιλέγετε κάθε φορά να παρουσιάσετε, αντιλαμβάνομαι ότι μάλλον σας ελκύουν τα δύσκολα στη ζωή. Ισχύει;

Δεν είναι θέμα να με ελκύουν τα δύσκολα, η ζωή από μόνη της είναι δύσκολη. Οπότε άμα θες να τη ζήσεις, θα πρέπει να την αντιμετωπίσεις και να τη δεχτείς έτσι όπως είναι, ως δύσκολη.

Σε ένα γενικό πλαίσιο, τι είναι αυτό που συνδέει τα έργα με τα οποία ασχολείστε αυτό το διάστημα;

Όλοι οι μεγάλοι καλλιτέχνες για τρία πράγματα έχουν μιλήσει: τη ζωή, τον έρωτα και το θάνατο. Δεν υπάρχει κάτι άλλο που να απασχολεί τον άνθρωπο και αυτός είναι και ο λόγος που όλα αυτά τα έργα έχουν αντέξει στο χρόνο. Γιατί όσο υπάρχει ο άνθρωπος, για αυτά θα γράφει.

Είναι πιο εύκολο να σκηνοθετείτε τον εαυτό σας ή τους ηθοποιούς σας;

Νομίζω είναι πιο εύκολο να είσαι απ’ έξω, να είσαι ένα τρίτο μάτι και να παρακολουθείς, γιατί μπορείς να δεις τις λεπτομέρειες, να φτιάξεις εικόνες. Και έχω την αίσθηση, ότι αυτές τις εικόνες πολλές φορές σου τις προσφέρουν οι άλλοι άνθρωποι, γιατί ας μην ξεχνάμε, ότι το θέατρο είναι μια συλλογική δουλειά.

Συνεργάζεστε ως επί το πλείστον με ερασιτέχνες ηθοποιούς. Αυτό καθιστά τη δουλειά σας ως σκηνοθέτη θεωρείτε πιο δύσκολη ή πιο δημιουργική;

Η μόνη δυσκολία έγκειται στο γεγονός, ότι αυτοί άνθρωποι δε βιοπορίζονται από το θέατρο, επομένως,  η κύρια ασχολία τους είναι κάποια άλλη και πολλές φορές υπάρχει ένα πρόβλημα να συντονιστούμε όλοι μαζί λόγω των διαφορετικών ωραρίων. Από εκεί και πέρα, όπως προανέφερα τη λέξη “επαγγελματίας” δεν την αναγνωρίζω, τουλάχιστον όχι στον εαυτό μου και τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάζομαι, τους αντιμετωπίζω ως ανθρώπους που εκείνη τη στιγμή δουλεύουν ως ηθοποιοί. Δε σκέφτομαι τίποτα άλλο.

Όταν ζούσατε στην Αθήνα κάνατε και τηλεόραση. Σας άρεσε ή ήταν μια επιλογή καθαρά βιοποριστική;

Όχι, η τηλεόραση μου άρεσε πάντα και ένας από τους λόγους που συνέβαινε αυτό είναι, γιατί θυμίζει σινεμά, το οποίο αγαπώ εξίσου πολύ. Επίσης, η πρώτη μου δουλειά με το που τελείωσα τη σχολή του Θεάτρου Τέχνης ήταν στην τηλεόραση και μετά δούλεψα στο θέατρο και έχω περάσει και πολύ ωραία στην τηλεόραση.

Ο έρωτας είναι η κινητήριος δύναμη στη ζωή;

Μόνο ο έρωτας! Έχει πει μια καταπληκτική φράση ο Μάνος Χατζιδάκις, ότι “αν ξαναρχόμουν σ’ αυτόν τον κόσμο, θα ξαναρχόμουν μόνο και μόνο για να κάνω έρωτα.” Κι εγώ.

Πόσο σας επηρεάζει η απουσία του;

Με επηρεάζει θετικά, γιατί με τον έρωτα υπάρχει το εξής: δεν μπορείς να κάνεις θέατρο και να είσαι ταυτόχρονα και ερωτευμένος. Δε γίνεται. Εγώ, τουλάχιστον, δεν μπορώ, κάποιοι άλλοι μπορεί να τα καταφέρνουν. Εγώ όχι, διότι και τα δύο απαιτούν όλη σου την ενέργεια. Οπότε αν είμαι ερωτευμένος, δεν μπορώ να το αφήσω αυτό και να ξοδέψω την ενέργειά μου κάπου άλλου. Ο έρωτας είναι πολύ σπουδαίο πράγμα, σε απελευθερώνει, σε ανυψώνει, σε κάνει καλύτερο άνθρωπο. Όταν δεν υπάρχει, όμως, στη ζωή μου τότε αυτό με κάνει αυτομάτως πιο δημιουργικό σε σχέση με το θέατρο, γιατί διοχετεύω εκεί όλη μου την ενέργεια και τον αναζητώ μέσα από αυτά τα σπουδαία κείμενα.

Σήμερα στα 48 σας, πόσο καλά είστε με τον εαυτό σας; Τα έχετε βρει;

Η προσπάθειά μου και ο αγώνας μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ήταν να είμαι εγώ. Έχω μεγάλη ανάγκη να μπορώ να είμαι ήσυχος, να κοιμάμαι ήσυχος και όταν ξυπνάω να μπορώ να κάνω αυτό που μου αρέσει. Θεωρώ πολύ σημαντικό επίσης να μη λέμε ψέματα. Το ψέμα είναι βασικός παράγοντας, για να μην αισθάνεται κανείς καλά με τον εαυτό του. Προσπαθώ, λοιπόν, να λέω την αλήθεια. Δεν είμαι σίγουρος αν τα έχω καταφέρει, αλλά προσπαθώ.

Με το χρόνο που περνάει πώς τα πάτε;

Πιστεύω, ότι ο χρόνος δεν υπάρχει. Είναι ανθρώπινο δημιούργημα. Υπάρχει μόνο, για να μας εξυπηρετεί στην καθημερινότητα, να μπορούμε να συνεννοούμαστε. Τώρα ο χρόνος που περνάει και αφήνει τα σημάδια του σαφώς και δε μου αρέσει, αλλά αυτό δεν μπορεί να αλλάξει, δε γίνεται. Επομένως, τον αποδέχομαι το χρόνο και τον αγαπώ πάρα πολύ και νομίζω, ότι κι αυτός μ’ αγαπάει. (γέλια) 

Σας ευχαριστώ πολύ κ. Ντουράκη.

Εγώ σας ευχαριστώ!

http://https://www.youtube.com/watch?v=Ms0MweS8nIg

 

Νόνα Σάνιου