Tuesday, 22 May 2018
ΘΕΑΤΡΟ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Αντώνης Φραγκάκης: «Μπορεί αυτό που παρουσιάζεται σαν αλήθεια να είναι ψέμα. Είναι η ερμηνεία που θα δώσει ο καθένας αυτή που θα κρίνει τελικά το τι είναι αλήθεια»

Σε μια εποχή ψεύδους, το έργο «Το σπίτι στη λίμνη», τη σκηνοθεσία του οποίου έχει αναλάβει η Κερασία Σαμαρά, φαντάζει πιο γοητευτικό από ποτέ. Πιο συγκεκριμένα, το ψυχολογικό αυτό θρίλερ πραγματεύεται το χρονικό ενός εγκλήματος πάθους. Ο Αντώνης Φραγκάκης, κατέχοντας πρωταγωνιστικό ρόλο στην εν λόγω παράσταση, αφήνει για λίγο τις πρόβες του για να μιλήσει στο ThessTheater και να εκφράσει τις σκέψεις του, σκέψεις που αφορούν τόσο το ίδιο αυτό έργο αμείωτης έντασης όσο και το χώρο του θεάτρου ως πηγή πλήθους ερωτημάτων. Η παράσταση θα προβληθεί στις 16, 17 και 18 Μαρτίου στο Θέατρο Αθήναιον.

Συνέντευξη: Ολυμπία Σαλαγιάννη


Αρχικά θα θέλαμε να μας σκιαγραφήσετε το ρόλο του Ντέιβιντ που ερμηνεύετε στην παράσταση.

Ο Ντέιβιντ είναι ένας πολύ γνωστός και πετυχημένος δικηγόρος, ένας άνθρωπος που, όπως λέει και ο ίδιος, βασίζεται πάρα πολύ στη λογική και όχι στο συναίσθημα. Σύμφωνα με τα λεγόμενα του, «η λογική είναι υπέροχη». Χρησιμοποιώντας την τελευταία, έχει μάθει να παρατηρεί, να επεξεργάζεται, να αναλύει τους ανθρώπους και να συμβιώνει μαζί τους. Έτσι ισχυρίζεται τουλάχιστον ο ίδιος. Εάν, όμως,  δεχτούμε ότι υπάρχει κάπου συναίσθημα,  κάτι το οποίο δεν φαίνεται ιδιαίτερα στην παράσταση, πιστεύω ότι αφορά μόνο τη γυναίκα του.

«Το σπίτι στη λίμνη», Αντώνης Φραγκάκης

Στο τέλος του έργου βλέπουμε να αποκαλύπτεται η αλήθεια. Πόσο σημαντικό θεωρείτε ότι είναι στις μέρες μας να αποδίδεται η αλήθεια;

Αυτό που διαπραγματεύεται το έργο είναι η αλήθεια και το ψέμα. Αξίζει να σημειωθεί ότι στο τέλος του έργου δεν αποκαλύπτεται κάποια αλήθεια, διότι δε διευκρινίζεται από την παράσταση τι αληθεύει και τι δεν αληθεύει. Μπορεί αυτό που παρουσιάζεται σαν αλήθεια να είναι ψέμα. Είναι η ερμηνεία που θα δώσει ο καθένας, αυτή που θα κρίνει τελικά το τι είναι αλήθεια. Μετά το τέλος της παράστασης, η πιο συχνή ερώτηση που προκύπτει είναι το αν τελικά ο Ντέιβιντ ήταν ένοχος καθώς η ψυχίατρος παρουσιάζει τη δική της αλήθεια και ο δικηγόρος τη δική του.


Φεύγοντας ο θεατής από το θέατρο, τι είναι αυτό που θα θέλατε να έχει κρατήσει από αυτήν την παράσταση;

Τη σύγκρουση, αντιπαράθεση ψυχής και μυαλού και αλήθειας και ψέματος.

Σκηνή από την παράσταση «Το σπίτι στη λίμνη»

Πώς θα μπορούσαμε να ορίσουμε με λίγα λόγια το θέατρο;

Δεδομένου ότι η πραγματικότητα καθημερινά αλλάζει, δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη απάντηση σε αυτό το ερώτημα. Ένας χώρος απορίας, θα λέγαμε. Και αυτό που εννοώ είναι ότι καθώς διαβάζει κάποιος ένα κείμενο, αρχίζει να απορεί για αυτά που λέει. Απορεί για το αν ισχύουν, αν είναι όντως έτσι όπως τα λέει, αν τα αντιλαμβάνεται έτσι και αυτός, αν τα αντιλαμβάνονται έτσι και οι άλλοι. Διερωτάται, επίσης, για το τι τελικά “κρατάμε” από αυτά που αντιλαμβανόμαστε, για τον τρόπο και το λόγο που τα παρουσιάζουμε, καθώς και για το ποιον εν τέλει αφορούν όλα αυτά. Προκύπτουν διάφορα, λοιπόν, ερωτήματα που τίθενται κάθε μέρα κατά τη διάρκεια της πρόβας και της παράστασης. Και αυτή η συνεχής απορία είναι που εμένα με ενδιαφέρει και πολύ περισσότερο το γεγονός ότι η απάντηση που πρέπει να δώσω εγώ σε αυτήν την απορία δεν είναι αυθαίρετη απάντηση, αλλά θα δοκιμαστεί μπροστά σε κόσμο, θα δοκιμαστεί από τους θεατές.


Ηθοποιός γεννιέσαι ή γίνεσαι;

Εγώ σίγουρα ούτε γεννήθηκα, ούτε σκεφτόμουν ποτέ να γίνω ηθοποιός. Και δεν ξέρω και αν έχω γίνει… Δεν είχα καν συνειδητοποιήσει ότι υπάρχει σαν επάγγελμα η ηθοποιία. Ήταν κάτι που προέκυψε στην πορεία της ζωής μου. Και εδώ και 19 με 20 χρόνια που ασχολούμαι με το χώρο της υποκριτικής, θεωρώ ότι κάθε μέρα σε αυτό το επάγγελμα μπορεί κάλλιστα να είναι η τελευταία.


Ποια είναι τα σχέδιά σας για την τρέχουσα εαρινή περίοδο;

Προς το παρόν αυτό που με απασχολεί είναι να ανεβούμε στη Θεσσαλονίκη με επιτυχία αυτό το τριήμερο. Από εκεί και πέρα βλέπουμε όντας πάντα αισιόδοξοι για το μέλλον. Είναι νωρίς ακόμη να μιλήσουμε για κάτι άλλο.

Κερασία Σαμαρά, Αντώνης Φραγκάκης