Sunday, 22 Oct 2017
ΘΕΑΤΡΟ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Αντώνης Καρυστινός: «Ζούμε σε μια χώρα, που καλώς ή κακώς, δεν εκτιμά και πολύ τις τέχνες»

Ο Αντώνης Καρυστινός είναι ένας ιδιαίτερα χαρισματικός ηθοποιός. Το βιογραφικό του είναι αξιοζήλευτο, με δουλειές και ρόλους που θα δελέαζαν τους παλιούς και θα ονειρεύονταν οι νέοι του χώρου. Ένας άνθρωπος λακωνικός και λιγομίλητος, ο οποίος προτιμά να «μιλά» μέσω της τέχνης, απόλυτα αφοσιωμένος στην ηθοποιία, αποδεικνύοντας ότι η επιτυχία δεν εξαρτάται μονάχα από το ταλέντο, αλλά και τη συνεχή προσπάθεια. Στη συνέντευξη που παραχώρησε στο ThessTheater μίλησε για τις τωρινές συνεργασίες του, την απελευθερωτική δύναμη της υποκριτικής τονίζοντας τη σημασία του να είσαι σίγουρος για τις επιλογές σου.

Τι ήταν αυτό που σας έκανε να ασχοληθείτε με την υποκριτική;

Δεν είχα άλλη επιλογή εκείνη τη στιγμή της ζωής μου. Δεν εννοώ ότι είχα κάποια απόρροια επαγγελματική, αλλά ήταν κάτι που εκείνη τη στιγμή με βοήθησε τόσο, που θεώρησα ότι δεν υπάρχει κάτι άλλο που αξίζει να ασχοληθώ και να με αφορά.

Φέτος σας είδαμε στην παράσταση «Για μια ανάσα», όπου συμπρωταγωνιστείτε με την Ελένη Ράντου στο θέατρο Διάνα. Πείτε μας λίγα λόγια για το έργο και το ρόλο σας εκεί.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι το έργο εντάσσεται στο πλαίσιο μιας μαύρης κωμωδίας, η οποία σχολιάζει όλα όσα συμβαίνουν στον πλανήτη μας τη δεδομένη χρονική στιγμή. Σε δεύτερο βαθμό, εμβαθύνοντας, θίγει, όπως όλα τα μεγάλα έργα, υπαρξιακά ζητήματα, την πτώση των αξιών. Πρόκειται για μια αλληγορία και «αντιστροφή» του Φάουστ, όπου ένας άνθρωπος αρνείται να παραδώσει τις αξίες του και τα πιστεύω του, να πουλήσει αυτό που είναι, και φυσικά να το ανταλλάξει φθάνοντας με αυτό τον τρόπο να τιμωρηθεί και να εκπέσει. Χάνει οτιδήποτε θεωρούσε σταθερό, καταδύεται σε μια σύγχρονη «κόλαση», ώσπου εν τέλει βρίσκεται σε μια βάρκα με μετανάστες αναζητώντας ένα καλύτερο αύριο. Μια καινούργια ζωή. Ο δικός μου ο ρόλος έχεις ως μοναδικό λόγο ύπαρξης το όφελος, οτιδήποτε σχετίζεται με το χρήμα. Χαρακτηρίζεται από την απόλυτη ματαιοδοξία.

Αλήθεια, εσείς τι θα κάνατε για μια ανάσα;

Θα πρέπει η απάντηση μου να είναι το ίδιο ποιητική όσο και η ερώτηση που μου θέτεις (σ.σ. γέλια). Αν υποθέσουμε ότι η ανάσα σε κρατάει στη ζωή, τότε θα προσπαθούσα να κρατήσω το «δικαίωμα» για αυτή την ανάσα, που ενδεχομένως να μεταφράζεται με την ελευθερία της έκφρασης, ίσως ακόμα μια δουλειά, που θα με βοηθούσε να διατηρήσω ακέραια την αξιοπρέπεια μου. Πιθανότατα να μου θυμίζει τα όνειρα που έχω και την ανάγκη να συνεχίζω να παλεύω για αυτά, παρά το ότι συμβαίνει γύρω, όσο κι αν τα πράγματα μοιάζουν να χειροτερεύουν. Είναι αυτή η ανάσα που θα με ενεργοποιεί, θα με κάνει να συνεχίσω να ελπίζω.

Είχαμε την τύχη να δούμε την παράσταση. Ένα δύσκολο έργο, που ένα μέρος του πραγματεύεται τις ανθρώπινες αξίες, αλλά και πως το χρήμα επηρεάζει αυτές. Εξαιτίας της οικονομικής κρίσης που ταλανίζει τους ανθρώπους τα τελευταία χρόνια, πιστεύετε ότι οι σχέσεις τους έχουν διαβρωθεί περισσότερο ή όχι;

Ναι, νομίζω ότι εδώ και πολύ καιρό ο άνθρωπος έχει μετατραπεί σε ένα ρομποτάκι. Όλα έχουν μικρύνει, έχουν αλλάξει, στοιχείο το οποίο αποδεικνύεται από το πως αντιμετωπίζουμε την καθημερινότητα, την επαφή με τους υπόλοιπους ανθρώπους.

Στην παράσταση «Για μια ανάσα» με την Ελένη Ράντου

Τηλεοπτικά σας έχουμε δει σε πολλές επιτυχημένες δουλειές, ενώ φέτος έρχεστε στις οθόνες μας ως προπονητής μιας ποδοσφαιρικής ομάδας, του «Αστέρα Ραχούλας». Ποια είναι η σχέση σας με τον αθλητισμό;

Όπως τα περισσότερα αγόρια, έτσι κι εγώ κλωτσούσα μια μπάλα, ωστόσο δεν υποστήριξα ποτέ φανατικά μια ομάδα. Είμαι Ολυμπιακός, καθώς γεννήθηκα στον Πειραιά, οπότε και τα πρώτα ερεθίσματα που είχα, ήταν επηρεασμένα από εκεί. Δεν ασχολήθηκα ποτέ παραπάνω. Είναι ενδιαφέρον το πως παρουσιάζεται όλο αυτό μέσω του σίριαλ, καθώς με αφορμή το ποδόσφαιρο, δείχνεις πως λειτουργούν τα πράγματα σε μια επαρχία, όπου τα παιδιά απλά πηγαίνουν και κλωτσάνε μια μπάλα, μακριά από επισημότητες και πρωταθλήματα, ωστόσο αισθάνονται περηφάνια και πραγματικά προσπαθούν σε ό,τι κι αν κάνουν. Έτσι βλέπω κι εγώ τη Ραχούλα. Όλοι τους συνεργάζονται, βάζουν στόχους. Το ποδόσφαιρο είναι απλά η αρχή. Και, φυσικά, κάνω λόγο για ένα άθλημα ακέραιο, όχι όπως το έχουμε συνηθίσει, όπου σε όλα τοποθετείται μια τιμή.

Ποια είναι η σχέση σας με τον κινηματογράφο;  Αγαπημένη ταινία;

Η φετινή ταινία που ξεχώρισα ήταν το «Toni Erdemann». Μου αρέσει το σινεμά, θα ήθελα να παίζω περισσότερο. Φυσικά, αναγνωρίζω ότι την προκειμένη στιγμή η παραγωγή ταινιών στην Ελλάδα είναι κάτι δύσκολο. Τώρα είμαι σε μια ελληνογαλλική παραγωγή, πρόκειται για ένα νέο εγχείρημα, που σκηνοθετεί η Στέλλα Θεοδωράκη. Τα γυρίσματα έχουν ξεκινήσει ήδη στην Ελλάδα, ενώ τα υπόλοιπα θα γίνουν στη Γαλλία. Υπολογίζουμε πως η ταινία θα βγει στις κινηματογραφικές αίθουσες εντός των επόμενων δύο ετών.

Θέατρο, κινηματογράφος ή τηλεόραση; Με ποια σειρά θα τα βάζατε;

Εξαρτάται από το έργο και φυσικά από τους συνεργάτες. Εάν ανήκεις σε μια καλή ομάδα ηθοποιών και σκηνοθετών, τότε εξελίσσεσαι κι εσύ ο ίδιος, αισθάνεσαι πολύ καλύτερα. Δε νομίζω, λοιπόν, πως μπορώ να ιεραρχήσω τις κατηγορίες αυτές με βάση αποκλειστικά το μέσο, καθώς υπάρχουν καλές, αλλά και κακές περιπτώσεις.

Tα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα επικρατεί μια μαζική επαγγελματική ανασφάλεια, ενώ το επάγγελμα του ηθοποιού από τη φύση του δεν εξασφαλίζει σιγουριά. Πως βλέπετε την κατάσταση από τη δική σας σκοπιά;

Θεωρώ ότι είναι ανάλογο του τρόπου που ο καθένας έχει επιλέξει να ζει τη ζωή του. Εγώ ποτέ δε θυμάμαι να κυνηγώ την ασφάλεια και τη σιγουριά, που μπορεί να εξασφαλίζεται, για παράδειγμα, μέσω μιας περισσότερο σταθερής δουλειάς, αναφορικά πάντα με την υποκριτική. Ζούμε σε μια χώρα που, καλώς ή κακώς, δεν εκτιμά και πολύ τις τέχνες υποτιμώντας και ευτελίζοντας τους ανθρώπους που ασχολούνται με αυτές. Σίγουρα έχουν έρθει καλές και αντίστοιχα άσχημες στιγμές, ωστόσο το πώς στέκεσαι και βλέπεις κάθε τι που έρχεται και κατά πόσο επιλέγεις να παλέψεις σε πιθανές δύσκολες περιόδους είναι αυτό που σε καθορίζει, με βάση αυτό λειτουργείς. Σε κάθε περίπτωση το επάγγελμα αυτό είναι μια δική μου επιλογή και αναλαμβάνω το κόστος. Πιστεύω όμως ότι το κομμάτι αυτό το έχω ξεπεράσει, δε με ενδιαφέρει.   

Ποια η σχέση σας με τον χρόνο;

Έχω κάνει πράγματα, τα οποία ποτέ δεν πίστευα ότι θα κατάφερνα και θα ήταν, μάλιστα, πετυχημένα. Είμαι ευχαριστημένος με ό,τι έχω κάνει έως τώρα και κάθε φορά θέτω μεγαλύτερους και πιο σπουδαίους στόχους ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή θα μπορέσω να τους αγγίξω.

Στην τηλεοπτική σειρά «Αστέρας Ραχούλας»

Είχατε τη ματαιοδοξία να σας αποδοθεί ο τίτλος του «Ζεν Πρεμιέ»;

Δε γνωρίζω αν μου έχει αποδοθεί το συγκεκριμένο χαρακτηριστικό. Υποθέτω ότι βάζοντας σε κάποιον ένα τίτλο τον κατατάσεις σε μια κατηγορία και τον χρησιμοποιείς ευκολότερα με βάση αυτό, ωστόσο, κατά αυτό τον τρόπο αποκλείεις ενδεχομένως άλλα στοιχεία. Δεν έχω πρόβλημα με αυτόν, παρ’ όλα αυτά.

Αν παρομοιάσουμε ένα ρόλο που υποδύεστε με ένα σταθμό σε ένα συνεχές ταξίδι ζωής, ποιος θα θέλατε να είναι ο επόμενος σταθμός σας;

Βρισκόμαστε σε μια εποχή του χρόνου που βιώνουμε ακριβώς αυτή την αλλαγή, το πέρασμα σε κάτι καινούργιο. Εννοώ ότι την άνοιξη ολοκληρώνεται κάτι που ξεκίνησε το χειμώνα, συνεπώς οργανώνουμε εκ νέου το πρόγραμμα μας. Την παρούσα στιγμή με βρίσκεις λιγάκι μετέωρο, επειδή επεξεργάζομαι ποια θα είναι τα επόμενα μου βήματα. Βασίζομαι στο ένστικτο μου και ανυπομονώ για οποιαδήποτε μελλοντική συνεργασία. Αναφορικά με το περιεχόμενο του κάθε νέου εγχειρήματος αισθάνομαι ότι η γενιά στην οποία ανήκω δεν αποσκοπεί στο να υποδυθεί ρόλους προηγούμενων ηθοποιών. Προσωπικά με ελκύει τόσο η σύγχρονη δραματουργία, όσο και η κωμωδία, ωστόσο δε μου ταιριάζει κάτι απόλυτα κλασικό. Δε φθάνει, λοιπόν, μονάχα η επιθυμία· η ίδια η δουλειά θα πρέπει να σε εμπνέει, να αποτελεί ένα αρμονικό σύνολο.

Ποια είναι τα άμεσα καλλιτεχνικά σας σχέδια; Θα σας δούμε σε κάποια περιοδεία το καλοκαίρι;

Προς το παρόν υπάρχει η ταινία, στην οποία προαναφέρθηκα, και τα γυρίσματα του «Αστέρα Ραχούλας». Η σειρά δεν έχει ολοκληρωθεί, επομένως προχωράμε κανονικά. Δε θα υπάρξει κάποια περιοδεία.

Συνέντευξη: Βάσια Καραβέλη

Απομαγνητοφώνηση: Bασιλική Κορπίδου

*Πηγή αρχικής φωτογραφίας: Beater.gr