Saturday, 22 Sep 2018
Advertisement
ΘΕΑΤΡΟ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Η Μάνια Παπαδημητρίου μιλά στο ThessTheater για το ρόλο της ως Camille Claudel

Η Μάνια Παπαδημητρίου είναι άνθρωπος του θεάτρου, καθώς και της πολιτικής σκηνής της χώρας. Έχει συνεργαστεί με πολλά θεατρικά σχήματα από το ξεκίνημα της καριέρας της έως σήμερα, έχει ερμηνεύσει πρωταγωνιστικούς ρόλους σε έργα κλασικού ρεπερτορίου, ενώ έχει προταθεί αρκετές φορές για τα βραβεία Κοτοπούλη και Κουν. Έχει παίξει επίσης σε ταινίες μεγάλου μήκους, έχοντας λάβει κι εκεί σημαντικές διακρίσεις για την ερμηνεία της.

Εμείς τη συναντήσαμε, για να μιλήσουμε για την παράσταση «Camille Claudel Mudness» στην οποία πρωταγωνιστεί και όχι φυσικά για την πολιτική. Η Μάνια Παπαδημητρίου υποδύεται την Camille Claudel, την πρώτη γυναίκα γλύπτρια με μια συγκλονιστική ιστορία ζωής, που με την ερμηνεία της μαγεύει πραγματικά το κοινό. Η παράσταση θα παρουσιαστεί στο Θέατρο Αυλαία στις 2,3 και 4 Απριλίου.

Τόσο η Camille Claudel όσο και η Costance Pascal ήταν δύο γυναίκες που ξεχώρισαν και πρωτοπόρησαν στον τομέα τους, αλλά δε συναντήθηκαν ποτέ. Τι κοινό πιστεύετε έχουν αυτές οι γυναίκες που γεννά αυτόν το φανταστικό διάλογο;

Το κοινό αυτών των γυναικών είναι μόνο η αγάπη τους για την αναγνώριση και τον έρωτα. Κατά τα άλλα δε μοιάζουν. Η μία είναι μεθοδική και αγωνίζεται με επίγνωση των κανόνων της κοινωνικότητας της εποχή της, δηλαδή η Pascal, ενώ η Camille είναι παρορμητική και καταργεί όλους τους κανόνες. Η Camille είναι ερωτευμένη με το δικαίωμα στην ελευθερία και το διεκδικεί χωρίς να σκέφτεται τις συνέπειες. Είναι διαφορετικές επίσης και ως προς την πορεία τους από τα παιδικά τους χρόνια, ως προς τη σχέση με την οικογένεια. Η Pascal είχε κυρίως προβλήματα με τον πατέρα της, ενώ η Camille με τη μητέρα της. Ο πατέρας της την στήριζε και την βοηθούσε, όταν πέθανε ο αδελφός της Paul Claudel και η μητέρα της την έκλεισε στο ψυχιατρείο.

Γνωρίζατε την Camille Claudel προτού την υποδυθείτε; Τι είναι αυτό που σας γοητεύει στη ζωή αυτής της γυναίκας;

Ναι γνώριζα την ιστορία της από βιβλία, από τις ταινίες και από το θεατρικό που είχα δει με τη Λυδία Φωτοπούλου. Με είχε γοητεύσει πολύ αυτή η προσωπικότητα και η τραυματική σχέση με τη μητέρα και το δάσκαλο και εραστή της, Rodin, καθώς και η παροιμιώδης αδικία που της έτυχε να κλειστεί στο ψυχιατρείο για τριάντα χρόνια, ως το τέλος της ζωής της στην ουσία. Ενώ ήταν σπουδαία καλλιτέχνης και ενώ όλος ο καλλιτεχνικός κόσμος διαμαρτυρόταν γι’ αυτό, η ίδια λέει: «οι έμποροι τέχνης και ο Ροντέν με κατέστρεψαν». Αυτή η φράση για μένα είναι συγκλονιστική και παράλληλα τόσο αληθινή.

Είναι μεγαλύτερος ή μικρότερος ο βαθμός δυσκολίας για έναν ηθοποιό που υποδύεται ένα πραγματικό πρόσωπο;

Είναι μεγάλη η αίσθηση της ευθύνης, όταν έχεις να ερμηνεύσεις ένα πρόσωπο για το οποίο υπάρχουν τόσα στοιχεία και τέτοιος μύθος γύρω από αυτό, αλλά είναι και σπουδαία πρόκληση.

Θεωρείτε σήμερα είναι δυσκολότερος ο ρόλος της γυναίκας, που είναι ναι μεν κατοχυρωμένη συνταγματικά τουλάχιστον η ισότητα των δύο φύλων, αλλά είναι πολύπλευρος ο ρόλος της ή εκείνη την εποχή που η θέση της ήταν υποβαθμισμένη και έπρεπε να αγωνιστεί ακόμη και για αυτονόητα για μας πράγματα;

Σίγουρα  οι γυναίκες έχουν κερδίσει πολλά ως προς τη θέση τους στα δικαιώματα, αλλά πάντα υπάρχει αυτό που λέμε αγώνας των φύλων και συχνά ο σεξισμός και η αποδοχή του και από ένα μέρος του κόσμου των γυναικών δημιουργεί ένα τοπίο ακανθώδες γύρω από τη γυναίκα όταν διεκδικεί να αναγνωρίσουν την αυτονομία της και την προσωπικότητά της στο χώρο της εργασίας. Πρόσφατα στην Ευρωπαϊκή Ένωση πέρασε νόμος που δίνει το δικαίωμα στις εταιρείες να απολύουν εγκύους. Αυτό είναι επιστροφή στο Μεσαίωνα.

Θα συνεχιστεί η παράσταση “Camille Claudel Mudness” ή υπάρχει κάποιο καινούργιο καλλιτεχνικό σχέδιο που μπορείτε να μοιραστείτε μαζί μας;

Στόχος μου είναι να συνεχιστεί η Camille το χειμώνα. Πιστεύω πως έχει μέλλον αυτή η συνάντηση με την Αγγελική Καρυστινού, τη Μαρίνα Χρονοπούλου και τον Πάνο Κουγια με αυτό το έργο του Γιάννη Λασπιά και προσπαθούμε να συνεχιστεί. Προς το παρόν παίζω σε μια κωμωδία του Φεϋντώ σε σκηνοθεσία της Αθηνάς Κεφαλά στο θέατρο της οδού Κεφαλληνίας και συζητάμε για τη συνέχειά του επίσης το χειμώνα. Είναι σημαντικό οι παραστάσεις να παίζονται για μεγάλο χρονικό διάστημα για να προλαβαίνει να ενημερώνεται ο κόσμος και να τις βλέπει, γιατί με την υπερπαραγωγή των παραστάσεων, την ελλιπή διαφήμιση κάποιων και την υπερδιαφήμιση άλλων, δεν προλαβαίνει κανένα σχέδιο να πάρει το χώρο που του αξίζει. Η Camille είναι ένα πρότζεκτ που το πιστεύω και γι’ αυτό θα προσπαθήσουμε να το ξανακάνουμε. Έχει πολλά να πει στον κόσμο και αυτό φαίνεται και από τις συζητήσεις που κάνουμε μετά την παράσταση και τη συμμετοχή του κόσμου σε αυτές.


Νόνα Σάνιου