Wednesday, 22 Nov 2017
ΕΙΔΑΜΕ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑΖΟΥΜΕ ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΙΝΕΜΑ

Κριτική για τη ταινία «IT» (2017)

Η πρεμιέρα του remake της πολυαγαπημένης slasher ταινίας με τίτλο IT (1990), είναι αδιαμφισβήτητα ένα από τα σημαντικότερα κινηματογραφικά γεγονότα της χρονιάς. Βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του ευρηματικού συγγραφέα ιστοριών τρόμου Stephen King, το IΤ αναδημιουργήθηκε διατηρώντας ακέραιο τον τίτλο της φετινής ταινίας, IT (2017). Σε ελεύθερη μετάφραση Το Αυτό.  Τόσο οι παλιοί όσο και οι νέοι λάτρεις του κλασικού σινεμά περίμεναν με ανυπομονησία να δουν στη μεγάλη οθόνη την απόπειρα της σύγχρονης αποτύπωσης της λατρεμένης ταινίας των ’90. Το ολοκαίνουργιο IT απαντάει λοιπόν στις προσδοκίες μας; Η απάντηση βρίσκεται κάπου στη μέση.

Υπόθεση: Στη μικρή πόλη του Derry, μία παρέα παιδιών που συχνά πέφτουν θύματα bullying  από μεγαλύτερους νταήδες, θα συγκεντρώσουν τις δυνάμεις τους, όταν μία ιδιαίτερη μορφή δαίμονα θα αρχίσει να τους καταδιώκει έναν έναν. Αυτή η παράξενη δύναμη συχνά παίρνει την μορφή κλόουν και αποκαλεί τον εαυτό του Pennywise. Μετά τις κατά συρροή δολοφονίες μικρών παιδιών στο Derry, η παρέα των 7 εφήβων αντιμετωπίζει τον Pennywise κατά πρόσωπο όλο και πιο συχνά, με σκοπό να τον εξαφανίσουν. Ο πολυμορφικός κλόουν όμως θέλει όσο τίποτα άλλο να τους κάνει να «επιπλεύσουν» στους υπονόμους που ζει μαζί με τα υπόλοιπα νεκρά παιδιά..

Για όσους είναι γνώστες της παλιάς ταινίας αλλά και του βιβλίου, καταλαβαίνετε πως στη νέα ταινία βλέπουμε τους 7 πρωταγωνιστές μας να αντιμετωπίζουν τον δολοφονικό κλόουν μόνο ως παιδιά. Ενώ στην ταινία του 1990 τους παρακολουθούμε σε δύο φάσεις της ζωής τους, ως εφήβους αλλά και ως ενήλικες 30 χρόνια αργότερα. Αυτό προφανώς αφήνει ορθάνοιχτο το ενδεχόμενο της δημιουργίας του Chapter 2. Άλλωστε για όσους δε γνωρίζουν, η τηλεταινία IT του 1990 χωριζόταν και εκείνη σε Part 1 και 2, με μία πιο επεισοδιακή παρουσίαση.

Έχουμε λοιπόν μία κλασική και διαχρονική ιστορία τρόμου τροποποιημένη σε μία σύγχρονη horror ταινία με πρωταγωνιστές παιδιά. Τι περιμένουμε από κάτι τέτοιο; Ό,τι περιμένουμε το έχουμε. Η ταινία  ποικίλει από jump scares, CGI effects, από ένα πιο εκφοβιστικό και φρικιαστικό κλίμα, το οποίο άλλωστε χαρακτηρίζει τα περισσότερα θρίλερ του 2000 και φυσικά από στοιχεία παρμένα και ενσωματωμένα από τη σύγχρονη εποχή. Ενώ έχουν προσπαθήσει να κρατήσουν στην ατμόσφαιρα τον ανατριχιαστικό αέρα των slasher films του ’80, δυστυχώς η ανάγκη που όρισαν να φέρουν την ταινία στα μέτρα του σήμερα καπελώνει αυτήν την παλαιική αύρα. Και είναι κρίμα. Όλα τα παραπάνω δεν είναι απαραιτήτως κακά απλώς είναι σίγουρα προβλέψιμα και τα έχουμε χιλιοδεί.

To έντονο καυστικό χιούμορ ξεχειλίζει όπως θα ήταν αναμενόμενο ενώ ορισμένες φορές αγγίζει και τα όρια του πρόστυχου. Παραδόξως πετυχημένο καθώς κατά την προσωπική μου εμπειρία το κοινό γελούσε έντονα μέσα στην κινηματογραφική αίθουσα μετά από κάθε επιτηδευμένη ατάκα. Έπιασα μάλιστα τον εαυτό μου να γελά αρκετές φορές. Τα αστειάκια είναι εύστοχα χωρίς καμία αμφιβολία, υπάρχουν όμως δυνατότητες βελτίωσης.

Από  αισθητικής πλευράς την ταινία χαρακτηρίζουν κάποια έντονα σουρεαλιστικά στοιχεία, όχι όμως στην πλειοψηφία τους. Η ματιά και η καθοδήγηση του σκηνοθέτη Andy Muschietti πορεύεται επίσης σε σύγχρονα μοτίβα και ιδέες, που φαίνονται όμως ορισμένες φορές να προσπαθούν να ακολουθήσουν σχεδόν πιστά την πρωτότυπη ταινία. Αυτό συμβαίνει για λόγους σεβασμού ή και αγάπης για την κλασική δουλειά του τότε σκηνοθέτη  Tommy Lee Wallace. Ο Muschietti έχει προσπαθήσει να δέσει όλα τα φρέσκα υλικά και τις ιδέες μέσα από την προσωπική του πινελιά και τολμώ να πω πως έχει κάνει καλή δουλειά σε αυτό το κομμάτι. Η συνολική εικόνα της ταινίας δηλαδή, συνθέτεται με ομοιομορφία και εξαιρετική αισθητική, ενώ η χρωματική παλέτα της απαρτίζεται από ιδιαίτερα χρώματα και τόνους. Το ύφος της μας θύμισε αρκετά τη πρωτότυπη σειρά του Netflix, Stranger Things.

Δεν γίνεται να μην γράψω μία ξέχωρη παράγραφο για την σκηνή Έπος που εμφανίζεται στην ταινία, όταν μεγάλη ποσότητα αίματος ξεχειλίζει από το σιφόνι ενός νεροχύτη. Η ίδια σκηνή συμβαίνει και στην παλαιά ταινία, είναι όμως διαμορφωμένη τελείως διαφορετικά. Αυτή η νέα λοιπόν επική δημιουργία, που σίγουρα θα μείνει στην ιστορία του σινεμά, θυμίζει κατά πολύ μία παρόμοια σκηνή της ταινία The Shining (1980), όπου επίσης συμβαίνει ένα ξαφνικό και μεγάλο λουτρό αίματος μέσα σε ένα άδειο δωμάτιο. Αυτό το μοναδικό παιχνίδισμα με το αίμα, του δημιουργού Stephen King, εμφανίζεται στις περισσότερες δουλειές του, και αποτυπώνεται ανεπανάληπτα στην αναφερόμενη σκηνή για ακόμα μία φορά.

Ο νέος Pennywise, χωρίς πολλά λόγια, είναι εκ-πλη-κτι-κός. Το σημείο αναφοράς της ταινίας πέτυχε διάνα, με τα θετικότερα σχόλια να αποδίδουν την επιτυχία όχι τόσο στο ενδυματολογικό-εικαστικό κομμάτι του κλόουν, όσο στην επιλογή casting. Ο φανταστικός Bill Skarsgård δικαίωσε κάθε φιλοδοξία μας όσον αφορά την ενσάρκωση του παιδικού μας φόβου, σε έναν ρόλο σταθμό για την πορεία της καριέρας του. Το καλύτερο κομμάτι της ταινίας με διαφορά απονέμεται στον νεαρό ηθοποιό που μας κατέπληξε και πολύ δίκαια μας τρόμαξε.

Με τον Skarsgård να ανεβάζει κατά πολύ το επίπεδο της και την συνολική της βαθμολογία, η ταινία σε γενικά πλαίσια είναι μία καλή προσπάθεια. Με σύνολο καλών ερμηνειών και μέσα από τη μοντέρνα ματιά του σκηνοθέτη, το IT του 2017 αξίζει την προσοχή μας με ένα μεγάλο ‘αλλά’ να αιωρείται και να απαιτεί την βελτίωση της στο Part 2. Δώστε της την ευκαιρία και σίγουρα δεν θα χάσετε τον χρόνο σας!