Saturday, 16 Dec 2017
ΕΙΔΑΜΕ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑΖΟΥΜΕ ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΙΝΕΜΑ

Κριτική για τη ταινία «Το τελευταίο σημείωμα» (2017)

Το τελευταίο σημείωμα (2017) του Παντελή Βούλγαρη κυκλοφόρησε στις αίθουσες περίπου 1 μήνα πριν, καταφέρνει όμως και παραμένει στο προσκήνιο, καθώς το ελληνικό κοινό γεμίζει κάθε αίθουσα που συνεχίζει να το προβάλλει. Ένα ακόμη ιστορικό δράμα από τον μεγάλο Έλληνα σκηνοθέτη, όπως άλλωστε μας έχει συνηθίσει, τοποθετημένο αυτή τη φορά στην Αθήνα του 1944. Η ανατριχίλα είναι το κυριότερο χαρακτηριστικό αυτής της ταινίας, ενώ για ακόμη μία φορά στοχεύει και ρίχνει σε συναισθηματικά σημεία που αγγίζουν κάθε ψυχή, όλων των ηλικιών.

Υπόθεση: Ακολουθούμε την ιστορία του κομμουνιστή Ναπολέοντα Σουκατζίδη (Αντρέας Κωνσταντίνου), ο οποίος κατέληξε στις φυλακές Ακροναυπλίας ως μεταφραστής Ελληνο-Γερμανικών για τον αξιωματικό Karl Fischer (André Hennicke).

Ξεκινώντας με μία απίστευτη πρωταρχική σεκάνς σε ξαφνιάζει ευχάριστα παρ’ όλο που δε θυμίζει και τόσο τη σκηνοθετική ματιά του Βούλγαρη που όλοι ξέρουμε. Κάτι το οποίο στη συνέχεια της ταινίας δε συμβαίνει καθώς όσο κυλάει, ξεδιπλώνει όλο και πιο πολύ τα όμορφα και στατικά κάδρα του αγαπημένου σκηνοθέτη, το μικρό βάθος πεδίου και τη βεβιασμένα ενσωματωμένη συναισθηματική φόρτιση σε κάθε σκηνή της. Δε χωράει καμία αμφιβολία πως για ακόμη μια φορά η κινηματογράφηση εμφανίζεται μετρημένη και άψογη. Ενώ, ένα επιπλέον κύριο πλεονεκτήματα της είναι η σπουδαία σκηνογραφία της, η οποία κατάφερε να συνθέσει το κλίμα της εποχής πιο εύστοχα από ποτέ.

Το εξαιρετικά καλογραμμένο σενάριο υπογράφει η  Ιωάννα Καρυστιάνη σε συνεργασία με τον ίδιο τον σκηνοθέτη. Πρόκειται για μία καλοστημένη γροθιά στο στομάχι κάθε ευαίσθητου και μη, καθώς η ιστορία ενσωματώνει αξίες όπως την εθνική συνείδηση, τους οικογενειακούς δεσμούς και την αδικία του πολέμου σε μία πλοκή που παράλληλα περιγράφει πραγματικά γεγονότα που όλοι γνωρίζουμε πως κάποια στιγμή συνέβησαν σε τούτο τον κόσμο. Συνεπώς μία αναπόφευκτη συγκίνηση εμφανίζεται καθόλη τη διάρκεια του φιλμ, ενώ παράλληλα εντάσσεται πολύ εύστοχα ακόμη και το ερωτικό στοιχείο. Ορισμένες φορές η ύπαρξη του καυστικού χιούμορ και της ειρωνείας κάνει όλο και πιο σκληρές τις εικόνες και την ίδια την ιστορία.

Η κυριότερη σχέση που σκιαγραφείται μεταξύ του ναζί αξιωματικού με του Έλληνα κρατούμενου – πρωταγωνιστή, εμπλουτισμένη με αληθοφάνεια και βαθύτατα ψυχολογικό υπόβαθρο, καθρεφτίζει τη σχέση μεταξύ των χωρών και των πολιτικών ιδεολογιών τόσο εκείνης της εποχής αλλά και σε παραλληλισμό με το σήμερα. Η περηφάνια, η μοναξιά και ο διχασμός της προσωπικότητας σε ακραίες καταστάσεις πηγάζει από την πραγματική ζωή. Μία από τις καλύτερες σκηνές που αδιαμφισβήτητα θα μείνει στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου, αποτελεί μία σκηνή που διαδραματίζει ένα ελληνικό γλέντι, το οποίο με την ειρωνεία να χτυπάει κόκκινο ουρλιάζει για τον πόνο των ανθρώπων που πάλεψαν.

Τέλος, Το τελευταίο σημείωμα απέφερε θριαμβευτικά αποτελέσματα στις γεμισμένες αίθουσές του, αφού όταν πέφτουν οι τίτλοι τέλους, η πλειοψηφία των θεατών εγκαταλείπει την αίθουσα με κόκκινα μάτια από το κλάμα. Αυτό πιθανότατα σημαίνει πως όσο και να σχολιάζουμε την κινηματογράφηση της, η ταινία καταφέρνει να προκαλέσει έντονα συναισθήματα στις καρδιές των θεατών της. Και αυτό είναι νομίζω το πιο σημαντικό. Χωρίς αμφιβολία θα σας συγκινήσει!