Monday, 23 Oct 2017
ΕΙΔΑΜΕ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑΖΟΥΜΕ ΣΙΝΕΜΑ

Κριτική για τη ταινία «King Arthur: Legend of the Sword»

 

Εάν είσαι μεγάλος fun του Sons of Anarchy, του Game of  Thrones, του μύθου του Camelot, του David Beckham ή του ίδιου του σκηνοθέτη Guy Ritchie, τότε δε γίνεται να μην περίμενες τόσο καιρό με ανυπέρβλητη ανυπομονησία να κυκλοφορήσει η τελευταία του ταινία με τίτλο King Arthur: Legend of the Sword. Κατέφθασε στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες μόλις λίγες μέρες πριν, στις 11 Μαΐου, και έκτοτε μετράμε θύματα της γοητείας του αγαπημένου πρωταγωνιστή από τη σειρά Sons of Anarchy, Charlie Hunnam. Και άλλα τόσα θύματα από σινεφίλ και λάτρεις του είδους, που δεν μπορούν να κρύψουν τον ξεκάθαρο θαυμασμό τους.

 

 

Υπόθεση: O Arthur (Charlie Hunnam) διοικεί τα σοκάκια του Londonium με την συμμορία του, χωρίς να γνωρίζει από πού προήλθε και ποιο είναι τα πεπρωμένο του. Αφού τραβήξει όμως το σπαθί Excalibur από τον βράχο όπου το τοποθέτησε ο πατέρας του πριν πεθάνει, δεν μπορεί παρά να αναγνωρίσει και να πολεμήσει για την κληρονομιά του ως βασιλιάς του Camelot. Ενώ ο διαβολικός θείος του Vortigern (Jude Law) κατέχει δια βίας αυτή τη στιγμή το στέμμα.

Κάνουμε λόγο για μία ταινία καθαρής τόλμης. Καθώς μιλάμε για σπαθιά, ιππότες, τους αναλλοίωτους στον χρόνο μύθους του Camelot και των μάγων, όλοι περιμένουμε ένα συγκαταβατικό φιλμ, σε στάνταρ πλάνα και δράση, βασισμένο στα εφέ και στο σκηνογραφικό-ενδυματολογικό κλίμα της εποχής. Καμία σχέση. Ο Ritchie προφανώς δεν ήθελα να πάει εκ του ασφαλούς και αποφάσισε να μας ξαφνιάσει ευχάριστα, με έναν συνδυασμό σύγχρονου και παλαιικού. Είναι μαγικό το πώς κατάφερε να συνδέσει μοντέρνους τρόπους κινηματογράφησης και πλάνα που θυμίζουν Fast and Furious και παρόμοια κινηματογραφικά μοτίβα, σε μία τόσο ‘κλασική’ ταινία φαντασίας. Με πολύ χαρά σας λέω πως τα κατάφερε τέλεια!

Αρχικά η ταχύτητα της ταινίες τρέχει με 1000, έχει απίστευτο συγχρονισμό εικόνων-πλάνων-ήχων και κυριολεκτικά δε σε αφήνει να πάρεις τα μάτια σου από την οθόνη. Οι καθαρά καλλιτεχνικές λεπτομέρειες που έχουν τοποθετηθεί ποικίλουν, όμως δε σε αποσπούν. Σε σενάριο Joby Harold, Lionel Wigram και του ίδιου του Guy Ritchie, το ακλόνητο χιούμορ επικρατεί καθ’ όλη τη διάρκεια, ενώ θα μπορούσε εύκολα κάποιος να πει πως η διαμορφωμένη ιστορία υστερεί σε δράμα. Εννοείται πως αφού μιλάμε για ρίσκο, η σεναριακή ροή έχει αλλάξει, όμως αυτό δεν την κάνει καθόλου λιγότερο ενδιαφέρουσα. Ένα εξτρά τέχνασμα με το οποίο ο σκηνοθέτης μας μαγνητίζει, είναι οι συχνές παράλληλες δράσεις.

 

Παρ’ όλο που οι περισσότεροι θεατές πολύ συχνά δεν παρατηρούν το μουσικό κομμάτι κάθε ταινίας, στη παρούσα κατάσταση δε γίνεται να μην αναφερθεί η καταπληκτική δουλειά του μουσικοσυνθέτη Daniel Pemberton, που δημιούργησε και έντυσε τη ταινία με κομμάτια που δεν θα μπορούσαν να είναι πιο κατάλληλα για το καλοχτισμένο αυτό φιλμ. Επιπλέον, έναν ακόμη τεράστιο ρόλο, στο αδιαμφισβήτητο καλό στήσιμο της ταινίας, έπαιξε το ενδυματολογικό κομμάτι. Μέσα από ενδυμασίες των πρωταγωνιστών, όπως σακάκια που θύμιζαν τις τελευταίες κολεξιόν γνωστών οίκων υψηλής ραπτικής, φάνηκε ακόμη πιο ξεκάθαρα πως ο Ritchie ήθελε να φέρει αυτόν τον μαγικό κόσμο στο σήμερα. Σε συνδυασμό βέβαια με όλα όσα αναφέρθηκαν πιο πάνω και πολλά ακόμα που θα διαπιστώσετε και μόνοι σας όταν δείτε τη ταινία. Γιατί πρέπει να την δείτε οπωσδήποτε!

Με ερμηνείες που εμφανίζονται έως και πολύ καλές, με πολλούς αγαπημένους ηθοποιούς, με ένα σενάριο που θα αγαπήσουν οι περισσότεροι, με εγγλέζικο καυστικό χιούμορ και υπονοούμενα, με εύστοχα σκηνοθετικά tricks, με μοντάζ μεθοδικό και με πολύ θάρρος, κατασκευάστηκε το King Arthur: Legend of the Sword, και ήρθε για να σας καταπλήξει!