Saturday, 21 Oct 2017
ΕΙΔΑΜΕ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑΖΟΥΜΕ ΣΙΝΕΜΑ

Κριτική για την ταινία The Circle (2017)

Η ταινία The Circle (2017) κυκλοφόρησε πριν από λίγες ημέρες στις ελληνικές αίθουσες και αποτελεί την κινηματογραφική διασκευή του ομώνυμου παγκόσμιου Best Seller από τον Dave Eggers. Το σενάριο διαμορφώθηκε από τον ίδιο το συγγραφέα του βιβλίου μαζί με το σκηνοθέτη της ταινίας, James Ponsoldt. Με πρωταγωνίστρια την ιδιαίτερα δημοφιλή Emma Watson, που όλοι γνωρίσαμε και αγαπήσαμε από τα Harry Potter, αλλά και τον γλυκύτατο Tom Hanks, είναι σίγουρο πως πολλοί περιμέναμε πως και πως να δούμε αυτήν την πολυπόθητη συνεργασία. Δύο δημοφιλείς αστέρια του σινεμά όμως είναι αρκετά για να είναι μία ταινία καλή; Όπως έχει αποδείξει η ιστορία, σίγουρα όχι!

Υπόθεση: Η Μae, μία ευπρεπής ονειροπόλα νεαρή, προσλαμβάνεται για τη δουλειά των ονείρων της σε μία από τις μεγαλύτερες πολυεθνικές εταιρίες τεχνολογίας που ονομάζεται The Circle. Σε παραλληλισμό με την Google, τη Facebook και την Apple, η εταιρία «καταπίνει» τους εικονικά ευτυχισμένους εργαζόμενούς της ενώ προσπαθεί με προπαγανδιστικά και ύπουλα μέσα να μειώσει όλο και περισσότερο την ιδιωτικότητα, μέσω των social media. Με την έπαρση της στην εταιρία, η Mae θα δεχτεί να συμμετάσχει σε ένα ιδιαίτερο πείραμα της εταιρίας που θα εμφανίσει όμως ανεξέλεγκτες ηθικές συνέπειες και όχι μόνο.

Έχουμε ένα δράμα που μας υπόσχεται την αγωνία ενός καλού θρίλερ. Κρίνοντας από την πρωτότυπη ιδέα του σεναρίου και κανά δυο ανατρεπτικά σημεία μετά τη μέση της ταινίας δεν υπάρχει κάτι τέτοιο. Το όλο θέμα που αφορά την υπερβολική προβολή των ιδιωτικών μας δεδομένων μέσω του διαδικτύου αποδεικνύεται για μία ακόμη φορά ιδιαίτερα ενδιαφέρον και με γνώμονα κάποια σημεία της αναπτυσσόμενης πλοκής το σενάριο θα μπορούσε να πετάει! Δεν το καταφέρνει όμως. Σίγουρα ήθελε ακόμη πολλή δουλεία πριν παρθεί το ρίσκο της κινηματογράφησης. Είναι αρκετά θλιβερό να υπάρχει μία τόσο καλή πρώτη ύλη και σεναριακά αλλά και στις υποδομές της ταινίας και να διαχειρίζεται με τόσο λάθος τρόπο, που καταλήγει σε ένα σχεδόν ανιαρό αποτέλεσμα.

Τόσο λοιπόν και το σκηνοθετικό κομμάτι είχε προβλήματα. Ο James Ponsoldt έχει γεμίσει την ταινία με πολυφορεμένα και κοινότυπα πλάνα που μοιάζουν ερασιτεχνικά. Παρατηρείται μία αβεβαιότητα για το σύνολο της και αυτό ξεκινάει από τον ίδιο. Σε πολλά σημεία δηλώνεται κάθετα η προσπάθεια του φιλμ να βγάλει συγκίνηση, με λανθασμένες όμως μεθόδους που οδηγούν σε άλλα αποτελέσματα. Ενώ ένα από τα μεγαλύτερα μείων της ταινίας αποτελούν οι συνεχείς ανεπαρκείς επεξηγήσεις των γεγονότων. Ο κινηματογραφικός χρόνος κυλάει με τρόπο που μας κάνει να χανόμαστε μερικές στιγμές. Και όχι μόνο ο χρόνος. Το ανοιχτό τέλος της δεν εξυπηρετεί καθόλου στο να πεις «Ουφ, τουλάχιστον είχε εύστοχο τέλος». Όχι!

Ο συνδυασμός του φρέσκου της Watson με τον παλιό-κλασικό Hanks θα μπορούσαμε να πούμε ότι δούλεψε. Ίσως ήταν και η οικειότητα με τα πρόσωπα που μου κράτησε μέχρι το τέλος μία σχετική συντροφιά. Παρ’ όλα αυτά η Watson ήταν μία απογοήτευση από μόνη της. Έχουμε δει τη συγκεκριμένη ηθοποιό να απογειώνει ερμηνείες και να αφήνει μεγάλες εντυπώσεις. Κάτι που σίγουρα στο συγκεκριμένο ρόλο δεν υπήρξε. Ο Hanks από την άλλη ευτυχώς έσωσε λίγο την κατάσταση καθώς χάρισε τα δικά του στοιχεία στην αισθητική της ταινίας, όμως ο ρόλος του «κακού» δεν μπορούμε να πούμε πως του πήγαινε και γάντι.

Στο σύνολο της είναι μία πολύ μέτρια ταινία που έχεις να πάρεις από αυτήν πράγματα, όμως μόνο όσoν αφορά την πρωταρχική της ιδέα που θίγει θέματα ηθικής και αυτοπροβολής. Η φύση του πειράματος που εμπλέκεται η Mae δημιουργεί μία γλυκιά θύμηση της φιλοσοφίας του The Truman Show (1998), σαν μία ανανεωμένη έκδοση του προβληματισμού της. Θα της έβαζα 5/10 με μία μικρή γενναιοδωρία. Το The Circle (2017) δυστυχώς, δεν απάντησε θετικά στις προσδοκίες μας.