Sunday, 22 Oct 2017
ΘΕΑΤΡΟ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Μαριλένα Μπιντεβίνου: «Το θέατρο είναι ανοιχτό για όλους»

Η Μαριλένα Μπιντεβίνου είναι ένας εξαιρετικά ταλαντούχος και επιτυχημένος άνθρωπος του θεάτρου. Ηθοποιός, ενδυματολόγος, σκηνοθέτης, ωστόσο καμία κατηγορία δε μπορεί να χωρέσει την αγάπη της για το θέατρο, στο οποίο έχει αφοσιωθεί αναλαμβάνοντας κατά καιρούς διαφορετικές θέσεις. Στη συνέντευξη που παραχώρησε στο ThessTheater μίλησε για τον κόσμο της σκηνοθεσίας, την αξία του να υπηρετείς την τέχνη, αλλά και για την νέα παράσταση «Ιστορίες Ανθρώπων» της ομάδας «Θεάτρου Δρώμενα».

Πως γεννήθηκε μέσα σας η επιθυμία να γίνετε ηθοποιός;

Θα πρέπει να ομολογήσω ότι αυτό που ήθελα πάντα ήταν να γίνω ηθοποιός. Δε μπορείτε να φανταστείτε τι συνέβη, προκειμένου να φτάσω σε αυτό το στόχο. Τον πρώτο καιρό που είχα έρθει στη Θεσσαλονίκη δεν ήξερα κανέναν, ωστόσο γρήγορα αποφάσισα να γραφτώ σε μια θεατρική ομάδα, ώσπου κάποιος εκεί με παρότρυνε να δώσω εξετάσεις για το Κρατικό Θέατρο. Έτσι, λοιπόν, πήγα, χωρίς δεύτερη σκέψη, και μάλιστα πέρασα με υποτροφία. Καμιά φορά τα πράγματα συμβαίνουν τυχαία και εντελώς ξαφνικά, σχεδόν συγκυριακά, αλλά πάντα μέσα σου μια φωνή σε κατευθύνει και σου φωνάζει «εδώ, εδώ ανήκεις».

Και η σκηνοθεσία; Πως προέκυψε;

Έπειτα από ένα ατύχημα στα πόδια μου, το οποίο μου στέρησε για μεγάλο χρονικό διάστημα τη δυνατότητα να παίζω στο θέατρο. Έκανα στροφή 180 μοιρών και αποφάσισα να δώσω ξανά εξετάσεις, αν και αυτή τη φορά για τη σχολή καλών τεχνών, συγκεκριμένα στο τμήμα θεάτρου. Είχε γεννηθεί μέσα μου η επιθυμία να ασχοληθώ με τη σκηνοθεσία, σκηνογραφία, αλλά και την ενδυματολογία. Η μαθητεία πάνω σε πολλά θεατρικά κείμενα με βοήθησε αρκετά στο να πάρω σοβαρά την απόφαση να αφοσιωθώ στη σκηνοθεσία.

Θεωρείτε πως η υποκριτική σας βοήθησε ώστε να αποδώσετε καλύτερα ως «μαέστρος» μιας παράστασης;

Η υποκριτική υπήρξε καταλυτικός παράγοντας, επειδή ακριβώς γνωρίζω πως αισθάνεται ο άνθρωπος όταν είναι πάνω στην σκηνή και τι πρέπει να κάνει, προκειμένου να μη τον καταπιεί το «τέρας» που λέγεται σκηνή. Έχω ένα «know-how» κι έτσι μπορώ να καθοδηγήσω τους ηθοποιούς, ώστε να νιώσουν άνετα και να αποδώσουν όσο το δυνατόν καλύτερα το ρόλο τους.

Πότε κάνατε  τα «παρθενικά» σας βήματα στη σκηνοθεσία και ποιο ήταν το πρώτο σας έργο που σκηνοθετήσατε;

Ήταν μια καταπληκτική παράσταση, η οποία λεγόταν «Αυλαία και…Πάμε», βασίστηκε στο έργο του Μάικλ Φρέιν «Το σώσε», ενώ η ιστορία αφορούσε παρασκηνιακές καταστάσεις. Στην προκειμένη περίπτωση συνέβη το εξής: η σκηνοθέτιδα που είχε αναλάβει το έργο έπρεπε να διακόψει τη συνεργασία της με το θίασο, έτσι λίγες μέρες πριν την πρεμιέρα κάλεσαν εμένα. Όταν τους ανέλαβα είχαν δουλέψει 13 σελίδες μόνο από το κείμενο, επομένως καταλαβαίνετε πως δουλέψαμε πολλές ώρες και με πολύ προσοχή για να βγει ένα αξιοπρεπές αποτέλεσμα. Εν τέλει τα καταφέραμε  και βγήκε μια ωραία παράσταση, που παρά το γεγονός ότι έχουν περάσει τόσα χρόνια την θυμάμαι σαν να πέφτει και πάλι η αυλαία μπροστά μου τώρα.

Η αφίσα της παράστασης «Ιστορίες Ανθρώπων»

Που εστιάζετε την προσοχή σας κατά τη διάρκεια σκηνοθεσίας μιας παράστασης; Από τι εξαρτάται ένα άρτιο και καλό αποτέλεσμα;

Είναι πολλά πράγματα, δεν είναι ένα. Καταρχήν έχω ένα μότο «την χοντροκοπιά μπορεί να την κάνει ο καθένας, η λεπτομέρεια κάνει την διαφορά». Από εκεί και πέρα είναι η άποψη που έχεις για το έργο που επρόκειτο να σκηνοθετήσεις, πως θα δουλέψεις τους ηθοποιούς υποκριτικά, έτσι ώστε να φτάσουν σε ένα σημείο άρτιας απόδοσης του ρόλου, τα ευρηματικά σκηνικά, ο σωστός φωτισμός, όλα αυτά είναι πράγματα που συντελούν στο να βγει μια επιτυχημένη παράσταση• δε μπορείς να αποκλίσεις κάποιο από αυτά. Ένα, επίσης, σημαντικό είναι ότι «πειράζω» τα κείμενα, ένα έργο αμιγώς κωμικό επιδέχεται, για παράδειγμα, αλλαγές πολύ πιο εύκολα από ένα δραματικό κείμενο. Προσπαθώ ακόμη πολλές φορές να κρατήσω και αυθόρμητες προσθήκες των ηθοποιών μου, οι οποίες λειτουργούν ως δημιουργικές πινελιές.

Κάθε παράσταση είναι μια νέα εμπειρία. Διαφορετικοί άνθρωποι, διαφορετικές αλληλεπιδράσεις. Είναι εύκολη η συνεργασία με ηθοποιούς που πιθανότατα υστερούν σε εμπειρία;

Θεωρώ ότι τους βοηθάω μέσα από αυτή τη διαδικασία να βρουν τον εαυτό τους, να αυξήσουν την αυτοπεποίθηση τους, να σταματήσουν να φοβούνται την έκθεση. Το ενδιαφέρον έγκειται στο ότι εμπλέκεσαι και έρχεσαι αντιμέτωπος με ανθρώπους από διαφορετικούς επαγγελματικούς τομείς, με ξεχωριστή ιδιοσυγκρασία και μένεις πραγματικά έκπληκτος όταν είναι πλέον επάνω στη σκηνή. Ξεχνούν ταυτότητες και χαρακτηριστικά, γίνονται ένα. Αυτό είναι που με ικανοποιεί και γοητεύει περισσότερο μέσω της συνεργασίας αυτής. Με το πέρασμα του χρόνου έχουμε γίνει μια μεγάλη ομάδα ανθρώπων και λειτουργούμε σαν μια τεράστια αγκαλιά, δίχως ανταγωνισμούς και ζήλιες. Δεν ανέχομαι τίποτα από όλα αυτά.

Αυτό το καιρό ανεβάζετε μια παράσταση που εμπεριέχει κωμωδία και δράμα.  Τι ακριβώς πρόκειται να παρακολουθήσει το κοινό που θα έρθει να το δει;

Η φετινή παράσταση είναι ένα πραγματικό στοίχημα. Το έργο αποτελείται από διαφορετικές ιστορίες ανθρώπων, όπως ακριβώς λέει και ο τίτλος. Κάποιες είναι μονόπρακτα, κάποιες αποσπάσματα κειμένων από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Εμείς τα ενώνουμε με όμορφο τρόπο, ώστε να επιτευχθεί η απαραίτητη συνοχή, ενώ επιδιώκουμε τη συμμετοχή του κοινού, ακόμα και έμμεσα. Την αναζήτηση σημείων ταύτισης, την εύρεση ομοιοτήτων που θα φέρουν το θεατή πιο κοντά σε ό,τι παρουσιάζεται. Αν και ως γενικός στόχος παραμένει, φυσικά, να αρέσει συνολικά η παράσταση, οι δυο ώρες να κυλήσουν ευχάριστα, να εισπράξουν όσοι έρθουν τη θετική ενέργεια μας. Αυτός είναι, άλλωστε, ο ρόλος του θεάτρου, λέμε ένα παραμύθι• όσο πιο όμορφα καταφέρουμε να το αφηγηθούμε, τόσο πιο πολύ θα αρέσει στον κόσμο.

Τι κίνητρο θα δίνατε σε ένα παιδί, ώστε να έρθει στο θέατρο; Γιατί να παρακολουθήσει τη συγκεκριμένη παράσταση;

Εγώ κάνω το καλύτερο που μπορώ, από εκεί και πέρα υπάρχει κάτι που λέγεται ελεύθερη βούληση. Είναι μεγάλο πλεονέκτημα, βέβαια, και χαρά παράλληλα, ότι παίζουμε σε σχολείο κι έτσι έχουμε τη δυνατότητα το κοινό μας, πολλές φορές, να αποτελείται από μαθητές. Πιστεύω πως το θέατρο, η τέχνη γενικά, είναι για όλους. Ακόμη κι αν κάποια νοήματα μοιάζουν δυσνόητα, εάν καταφέρει να αποκομίσει κάτι μικρό, να αντιληφθεί μερικά θέματα, πιθανότατα με διαφορετικό τρόπο από έναν άλλο θεατή, αυτό έχει για εμένα τη μέγιστη σημασία. Το θέατρο είναι ανοιχτό για όλους. Φυσικά αναφέρομαι σε μια παράσταση που είναι καλοφτιαγμένη, όχι υπερβολικά σκληρή, αλλά μεστή. Ο γιος μου ήταν 3,5 χρονών όταν έπαιζα την «Ιφιγένεια εν Ταύροις» και σε μια από τις παραστάσεις είχε έρθει μαζί μου. Στο τέλος όταν τον ρώτησα τι του άρεσε περισσότερο, μου απάντησε: «Όταν αυτή βρήκε τον αγαπημένο της», η σκηνή δηλαδή της αναγνώρισης μεταξύ της Ιφιγένειας και του Ορέστη. Δύσκολο κείμενο, τραγωδία, κι όμως μια από τις ωραιότερες σκηνές του παγκόσμιου θεάτρου πέτυχε να συγκινήσει και να αγγίξει ένα παιδάκι. Αυτό είναι καταπληκτικό.

Έχετε κάποια σκέψη για το μέλλον; Ίσως μια νέα ιδέα;

Πολλές, πάρα πολλές! Επόμενος μου στόχος είναι να σκηνοθετήσω μια επαγγελματική ομάδα. Θα ήθελα πάρα πολύ να δουλέψω με επαγγελματίες, χωρίς φυσικά να αφήσω την τωρινή ομάδα μου, που αποτελεί για εμένα ένα είδος βάσης. Παράλληλα, μου αρέσει να δουλεύω και ενδυματολογικά, λιγότερο σκηνογραφικά. Δηλαδή με ενθουσιάζει να συμμετέχω σε μεγάλες παραγωγές με πολλά και πλούσια κοστούμια, όπως έκανα φέτος το «Κλουβί με τις τρελές». Συνεργάζομαι τα τελευταία 3-4 χρόνια με τον Αχιλλέα Ψαλτόπουλο, εκείνος ως σκηνοθέτης, εγώ αναλαμβάνω τα ενδυματολογικά. Μου πρότεινε, μάλιστα, να σκηνοθετήσω και κάτι κάτω, αλλά θα δούμε πότε θα το επιτρέψουν οι συγκυρίες. Θα ήθελα να τον ευχαριστήσω πάρα πολύ, γιατί είναι πολύτιμος συνεργάτης, σύμμαχος και φίλος.