Sunday, 22 Oct 2017
ΘΕΑΤΡΟ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Μια μέρα πριν την πρεμιέρα της παράστασης «Το πεπρωμένο ονομάζεται Κλοτίλδη», ο Γιάννης Σοφολόγης μιλά στο ThessTheater

Αποτέλεσμα εικόνας για γιαννης σοφολογηςΝέος, αεικίνητος, ταλαντούχος είναι μερικά μόνο από τα επίθετα που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει κανείς για να περιγράψει το Γιάννη Σοφολόγη. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη, τέλειωσε τη δραματική σχολή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος και τα τελευταία χρόνια δραστηριοποιείται καλλιτεχνικά στην Αθήνα, έχοντας ήδη συνεργαστεί με σπουδαίους καλλιτέχνες της ελληνικής θεατρικής σκηνής.

 

Αυτήν την περίοδο πρωταγωνιστεί στην παράσταση Το πεπρωμένο ονομάζεται Κλοτίλδη μαζί με την Αμαλία Καβάλη χαρίζοντας στο κοινό απίστευτες στιγμές γέλιου. Από τη Δευτέρα 17 Απριλίου θα έχουμε την ευκαιρία κι εμείς να τους απολαμβάνουμε στο Θέατρο Τ!

Πώς πήρατε την απόφαση μαζί με τη συμπρωταγωνίστριά σας να μεταφέρετε στη θεατρική σκηνή ένα μυθιστόρημα του 19ου αιώνα; Τι ήταν αυτό που σας γοήτευσε σε αυτό το έργο;

Η ιστορία της Κλοτίλδης Τρολ και του Φιλιμάριο Ντυμπλέ τοποθετείται μεν τον 19ο αιώνα, αλλά το μυθιστόρημα γράφτηκε τον 20ο. Οπότε υπάρχει αυτή η ενδιαφέρουσα αντίφαση, ότι παρόλο που είναι μια ιστορία που αναφέρεται σε παρελθοντικό χρόνο, εκφράζεται με μια πολύ σύγχρονη ματιά. Μας γοήτευσε η δυναμική των χαρακτήρων, η γεμάτη ανατροπές και χιούμορ ιστορία, αλλά και ο τρόπος που ο συγγραφέας την αντιμετωπίζει. Ο Γκουαρέσκι μιλάει μια γλώσσα εντελώς σημερινή, σύγχρονη και ο τρόπος που χειρίζεται και παρουσιάζει τους χαρακτήρες του, είναι τόσο οικείος σε εμάς, σα να το έχει γράψει ο άνθρωπος που μας κάνει στην παρέα να γελάμε συνεχώς.

Βασικό σκηνοθετικό όπλο της παράστασης αποτελεί ένα τραπέζι. Πως προέκυψε αυτή η ιδέα;

Καθώς δουλεύαμε πάνω στη θεατρική διασκευή του μυθιστορήματος, προέκυψε το ζήτημα της σύμβασης. Έπρεπε να τοποθετήσουμε την ιστορία μέσα σε μια συνθήκη που να μπορεί να έχει υπόσταση θεατρικά. Επιλέξαμε να κατασκευάσουμε ένα “μαγικό” τραπέζι, που φαίνεται κοινό σε πρώτη ματιά, αλλά μεταμορφώνεται στη σχεδία πάνω στην οποία κυριολεκτικά ταξιδεύουμε κι εμείς οι ίδιοι στην ιστορία. Τοποθετούμε την αφήγησή μας τη μέρα που οι δύο ήρωές μας καλούνται να αποφασίσουν αν θα αλληλοσκοτωθούν ή αν θα παντρευτούν, και έτσι ξεκινούν να αφηγούνται το πως γνωρίστηκαν και πόσα περάσανε για να φτάσουν ως εδώ.

Σχετική εικόνα
Μαζί με την Αμαλία Καβάλη με την οποία μοιράζονται τη σκηνή στην παράσταση «Το πεπρωμένο ονομάζεται Κλοτίλδη».

Η σκηνοθεσία μετατρέπεται σε μεγάλη αγάπη ή εξαρχής θέλατε να ασχοληθείτε και μ’ αυτήν;

Προσωπικά, πάντα με γοήτευε η σκηνοθεσία στο θέατρο. Η έννοια του εξωτερικού ματιού που πρέπει να αντιλαμβάνεται και να χειρίζεται όλους τους μηχανισμούς και τις δυναμικές που συμβαινουν επί σκηνής. Με την Αμαλία προσπαθήσαμε να έχουμε τον γενικό έλεγχο όλης της παράστασης και ο καθένας του εαυτού του αλλά και του άλλου. Δεν βαπτιζόμαστε “σκηνοθέτες”, απλά λόγω του ότι αναλάβαμε τη διασκευή και ξεκινήσαμε μαζί το εγχείρημα της σκηνικής απόδοσης του μυθιστορήματος, αποφασίσαμε οτι καλύτερο θα ήταν να πάρουμε στα χέρια μας και τη σκηνοθετική εποπτεία του όλου εγχειρήματος.

Εσείς πιστεύετε στο πεπρωμένο;

Πιστεύω στην προσωπική θέληση και στην τύχη. Είναι αλήθεια πως κάποιες φορές στη ζωή συμβαίνουν πράγματα που νιώθεις πως ήταν για να γίνουν. Αυτό μάλλον είναι και το πεπρωμένο. Αλλά σίγουρα δεν πιστεύω σε κάτι που είναι “γραμμένο” και θα συμβεί ούτως ή άλλως. Θεωρώ πως μπορούμε να οδηγήσουμε τα πράγματα προς την κατεύθυνση που πραγματικά θέλουμε ακόμα κι αν δεν είναι στο πεδίο του πεπρωμένου μας.

Πώς πήρατε την απόφαση να «εγκαταλείψετε» τη σχολή του Οικονομικού και να δώσετε εξετάσεις στο ΚΘΒΕ;

Ήταν μια απόφαση που είχε παρθεί αρκετά πριν την εισαγωγή μου στις Οικονομικές Επιστήμες. Το θέατρο αποτελούσε πάντα για μένα πεδίο έκφρασης και δημιουργίας. Τα Οικονομικά ήρθαν πιο πολύ για να “ησυχάσουν” γονείς και συγγενείς. Αφού λοιπόν έγινε αυτό, ήταν μονόδρομος για μένα. Είχα την τύχη και τη χαρά να περάσω στη δραματική σχολή του ΚΘΒΕ, περνώντας 3 χρόνια σκληρής δουλειάς και συσσωρευμένης γνώσης. Και από κει και πέρα ξεκίνησε η περιπλάνησή μου στο θέατρο.

Ένας νέος ηθοποιός όπως εσείς πώς βιώνει τη σημερινή δυσμενή κατάσταση της χώρα μας;

Όπως τη βιώνουν όλοι οι νέοι της γενιάς μου, ανεξαρτήτως επαγγέλματος, φαντάζομαι. Βιώνουμε μια πολύ σκοτεινή περίοδο, χωρίς κανένα ξέφωτο. Αυτό είναι το πιο τρομακτικό. Παρόλο που είμαι φύσει αισιόδοξος, είναι μια περίοδος που δεν φαίνεται πουθενά το ουράνιο τόξο. Παρήγορο στοιχείο σε όλο αυτό είναι πως είναι μια γενική κατάσταση οπότε κάπως η δυσκολία “μοιράζεται” και έτσι συντονιζόμαστε όλοι προς την ίδια κατεύθυνση, να παλεύουμε για το μέλλον μας.

Αποτέλεσμα εικόνας για γιαννης σοφολογης

Άλλοι τομείς της υποκριτικής όπως η τηλεόραση ή ο κινηματογράφος σας ενδιαφέρουν;

Σαφώς και μ’ ενδιαφέρουν. Απλά μέχρι τώρα δεν είχα την τύχη να εξασκηθώ σε αυτά πέραν από λίγες στιγμές. Με γοητεύει πολύ η υποκριτική της κάμερας, οι τεχνικές της και οι κώδικες που πρέπει ένας ηθοποιός να χρησιμοποιήσει. Όλα αυτά είναι πεδία που θα ήθελα πολύ να εξερευνήσω στο μέλλον.

Ο χαρακτήρας που υποδύεστε στο έργο είναι ο μοναδικός άντρας που δεν υποκύπτει στη γοητεία της Κλοτίλδη. Μιλήστε μου για το ρόλο σας.

Ο Φιλιμάριο Ντυμπλέ είναι ένας άνθρωπος με χαρακτήρα, όπως συχνά λέει ο συγγραφέας. Λόγω ιδιοτροπίας αρνείται να γίνει πλούσιος και έτσι μπλέκει στα δίχτυα της Κλοτίλδης, την οποία θεωρεί ανυπόφορη. Με τον εγωισμό του στο έπακρο, τον απόλυτο τρόπο του, αλλά και το χιούμορ με το οποίο αντιμετωπίζει όλες τις καταστάσεις στις οποίες βρίσκεται μπλεγμένος, τελικά θα οδηγηθεί στο να καταλάβει πως η ζωή είναι μάλλον καλύτερη όταν ο εγωισμός παραμερίζεται λίγο και ξεπηδά το συναίσθημα.

Με την Αμαλία Καβάλη κάνατε μαζί τη διασκευή και θεατρική μεταφορά του έργου, τη σκηνοθεσία και πρωταγωνιστείτε επίσης πάνω στη σκηνή. Πώς είναι η συνεργασία σας;

Η πρώτη μας συνεργασία με την Αμαλία ήταν το 2011, στην πρώτη μας δουλειά μετά τη σχολή, τον «Οδυσσεβάχ», σε σκηνοθεσία Κώστα Γάκη. Επί της ουσίας, όμως, πρώτη φορά συνεργαζόμαστε σε ένα τέτοιου είδους σχήμα. Επίσης, μας συνδέει από τότε μία χρόνια φιλία. Αυτά τα στοιχεία στη συνεργασία μπορούν να είναι από υπέροχα μέχρι επικίνδυνα. Υπάρχει ένας κοινός κώδικας και κάποια πράγματα συμβαίνουν αυτόματα λόγω οικειότητας, κοινής σκέψης και χιούμορ, κάτι το οποίο είναι υπέροχο και τρομερά ξεκούραστο. Το δύσκολο κομμάτι έχει να κάνει σε σχέση με τη χρυσή τομή της φιλίας και της συνεργασίας, στο οποίο θεωρώ ότι πετύχαμε να μην ταυτιστούμε με τον Φιλιμάριο και την Κλοτίλδη και να αλληλοσκοτωθούμε.

Αποτέλεσμα εικόνας για γιαννης σοφολογης
Αμαλία Καβάλη και Γιάννης Σοφολόγης

Στο μέλλον τι να περιμένουμε από εσάς;

Θα συνεχίσουμε καταρχάς το ταξίδι της Κλοτίλδης σε κάποια άλλα μέρη, επίσης θα παίξουμε ξανά στην Αθήνα στο τέλος του Μαΐου στα πλαίσια του Bob Festival και τέλος είμαστε σε αναζήτηση χώρου για την συνέχεια της Κλοτίλδης μας την επόμενη σεζόν στην Αθήνα.

Σας ευχαριστώ πολύ και χρόνια πολλά!

Εγώ σας ευχαριστώ! Χρόνια πολλά!


Νόνα Σάνιου