Saturday, 21 Oct 2017
ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ-ΜΟΥΣΙΚΑ ΣΧΗΜΑΤΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

O Goran Bregovic σε μια αποκλειστική συνέντευξη στο ThessTheater

Συνέντευξη: Κορπίδου Βασιλική

Ο Goran Bregovic αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους συνθέτες του 21ου αιώνα. Βαλκανικοί και τσιγγάνικοι ήχοι αναμειγνύονται με πληθώρα μουσικών οργάνων αποδίδοντας ένα ξεχωριστό αποτέλεσμα παραδοσιακών και ταυτόχρονα σύγχρονων ακουσμάτων. Έχει χαράξει το δικό του ανεξάρτητο στυλ, δημιουργώντας μουσική που ξεχειλίζει ενέργεια, εκστατική, που έχει τη δύναμη να ξεσηκώσει. Στο παρελθόν έχει συνεργαστεί με σπουδαίους καλλιτέχνες της Ελλάδας, όπως ο Γιώργος Νταλάρας και η Άλκηστις Πρωτοψάλτη, κάνοντας το κοινό της χώρας μας να τον αγαπήσει και να τον ακολουθεί κατά τη διάρκεια της πορείας του. Λίγες μέρες πριν από τη σειρά συναυλιών που θα πραγματοποιήσει σε πόλεις της Ελλάδας, μίλησε στο ThessTheater.

Πως χαρακτηρίζεται η σχέση σας με την Ελλάδα, μέσα στο πέρασμα του χρόνου;

Υπάρχει μέσα μου ένα βαθύ συναίσθημα που με συνδέει με την ελληνική μουσική, άλλωστε το ρεμπέτικο αποτέλεσε μια σημαντική πηγή έμπνευσης για εμένα. Γνώρισα την Άλκηστη Πρωτοψάλτη και την Λίνα Νικολακοπούλου στο Σεράγεβο, λίγους μήνες πριν ξεσπάσει ο πόλεμος. Είχα την τύχη να βρεθώ και να συνεργαστώ με δυο εξαιρετικούς ανθρώπους· ήταν, μάλιστα, οι πρώτες Ελληνίδες που γνώρισα. Έτσι έγινε η αρχή και στη συνέχεια ακολούθησαν ηχογραφήσεις στην Αθήνα, ενώ κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών στο Βελιγράδι, όταν μεταφερθήκαμε με τους συνεργάτες μου στα Σκόπια, παίζαμε μουσική σε μπουζούκια. Ξέρετε, η μουσική για εμένα πάντα σήμαινε «σπίτι», επομένως το γεγονός ότι έχω δεχθεί έντονες επιρροές από την Ελλάδα, δε μπορεί παρά να την τοποθετεί μέσα στην καρδιά μου.

Η συμμετοχή σας στη μουσική επένδυση κινηματογραφικών ταινιών θεωρείται σημείο αναφοράς της καριέρας σας. Μιλήστε μας για αυτή την εμπειρία.

Έχει να κάνει περισσότερο με τη δημιουργία ταινιών σε πραγματικά δύσκολες εποχές. Το «Arizona Dream» έγινε κατά το ξεκίνημα του πολέμου και, από την άλλη πλευρά, το «Underground» καθώς εξελισσόταν ο πόλεμος. Παλιότερα πίστευα ότι έχω αρκετό χρόνο, ώστε να εξερευνήσω διαφορετικές οπτικές και πιθανότητες, να πειραματιστώ ανάμεσα στα είδη μουσικής, ωστόσο μεγαλώνοντας αντιλήφθηκα ότι στη ζωή είσαι τυχερός εάν βρεις το χρόνο να αφοσιωθείς πλήρως σε ένα τομέα. Μου αρέσει να δημιουργώ συνθέσεις που οι άνθρωποι ταυτίζουν με την καθημερινότητά τους. Μουσικές που φέρνουν στο μυαλό τους όταν διαβάζουν, χορεύουν ή ακόμα κι όταν δεν κάνουν τίποτα. Ίσως μάλλον η μουσική μου είναι πολύ επιθετική και μελωδική για τη βιομηχανία του κινηματογράφου, την ιδέα, δηλαδή, ενός κλασικού soundtrack. Προτιμώ κάτι πιο προσωπικό και άμεσο.

Ένα από τα σημαντικότερα θέματα των τελευταίων χρόνων αποτελεί, αδιαμφισβήτητα, η μεταναστευτική κρίση. Ποιες είναι οι σκέψεις σας γύρω από το συγκεκριμένο ζήτημα;

Αισθάνομαι ότι όλη αυτή η «ταραχή» γύρω από τους μετανάστες, η παρεμπόδιση τους σχετικά με την είσοδο σε μια χώρα, τα σύνορα, οι ρατσιστικές εκρήξεις που βλέπουμε κατά καιρούς, μοιάζουν παράταιρα ως προς την ίδια τη φύση και την εξέλιξη της ιστορίας έως τώρα. Ξεχνάμε ότι η δημιουργία ενός πολιτισμού είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το φαινόμενο της μετακίνησης διαφορετικών ομάδων και την τελική συγχώνευση τους. Η αποδοχή και η αφομοίωση αυτών των ανθρώπων που έρχονται από μακριά αναζητώντας κανονικές, στην καλύτερη των περιπτώσεων, συνθήκες διαβίωσης μας βοηθούν ως προς το να γινόμαστε πλουσιότεροι, αφού ερχόμαστε σε ουσιαστική επαφή και αλληλεπίδραση με πολιτισμούς που προηγουμένως δε γνωρίζαμε.

Τέλος, θα θέλαμε να μοιραστείτε με τους αναγνώστες του ThessTheater τα επόμενα καλλιτεχνικά σχέδιά σας.

Σε λίγο καιρό πρόκειται να ολοκληρώσω τον επόμενο δίσκο που έχει τίτλο «Three Letters from Sarajevo» (ελληνική μετάφραση: «Τρία Γράμματα από το Σεράγεβο»).  Το όνομα που επιλέχθηκε βασίστηκε σε δυο μεταφορές, τις οποίες εισήγαγα στη μουσική μου. Το Σεράγεβο δεν αντιπροσωπεύει απλώς μια πόλη, αντίθετα σκοπός μου ήταν να δείξω το πόσο εύκολα μπορεί να αλλάξει μια κατάσταση. Συμβιώναμε αρμονικά και την επόμενη μέρα ανταλλάσσαμε πυροβολισμούς μέσα σε μια φρίκη μίσους. Παράλληλα, το βιολί, αποτελεί όργανο που παίζεται με τρεις διαφορετικούς τρόπους, στοιχείο το οποίο με ενέπνευσε να εκφράσω μέσω αυτού τη διαφορετικότητα, που υπάρχει γύρω μας κι ιδιαίτερα στο Σεράγεβο, από το οποίο προέρχομαι. Κατάφερα να συνδυάσω το klatzmer, δηλαδή τον τρόπο που παίζουν οι Εβραίοι, το ανατολίτικο, όπως παίζουν οι Μουσουλμάνοι και το χριστιανικό, που εντοπίζεται στην κλασική μουσική.