Wednesday, 16 Jan 2019
Advertisement
ΘΕΑΤΡΟ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Κωνσταντίνος Μπιμπής: «Προχωρώντας στη ζωή, χρειάζεται να κάνεις συνεχόμενες διαπραγματεύσεις για το ποια είναι η πραγματική προτεραιότητά σου»

Συνέντευξη: Ολυμπία Σαλαγιάννη

Ο Κωνσταντίνος Μπιμπής, υπό την οπτική γωνία του ερμηνευτή αλλά και του σκηνοθέτη, μας μιλά για τη γλυκόπικρη αυτή ιστορία των δύο νέων και όχι μόνο…

«Οι κάτω απ’ τ’ αστέρια» έρχονται τα Χριστούγεννα στο Θέατρο ΑΥΛΑΙΑ της Θεσσαλονίκης για να ζεστάνουν με τον έρωτα τους τις κρύες μέρες του Δεκεμβρίου. Πρόκειται για ένα έργο απόλυτης εφηβικής ανεμελιάς, η οποία όμως γίνεται έρμαιο της ρεαλιστικής πραγματικότητας που επιβάλλει σκληρά τον εαυτό της με όλα τα προβλήματα που επιφέρει. Ένας εγκλωβισμένος θα λέγαμε έρωτας που έχει αφήσει τα σημάδια του στις ζωές των δύο ηρώων. Μια αγάπη που θα μπορούσε αλλά τελικά δεν. Μια παράσταση που θυμίζει ξεχασμένα συναισθήματα, εφηβικά… Ενθουσιασμός, αγάπη, οργή, ανησυχία, ανυπομονησία, θυμός, απόρριψη, απογοήτευση, στενοχώρια, θλίψη, νοσταλγία, είναι μόνο μερικά από αυτά.

Βρισκόμαστε στα τέλη του έτους και σε βρίσκουμε στη Θεσσαλονίκη να πρωταγωνιστείς στο «Οι κάτω απ’ τ’ αστέρια». Μίλησε μας για το ρόλο σου σε αυτό το θεατρικό έργο.

Είναι ένα υπέροχο έργο του Τηλέμαχου Τσαρδάκα, ένα έργο το οποίο θεωρώ ότι αγγίζει όλον τον κόσμο. Ο ρόλος μου σε αυτό το θεατρικό έργο είναι διπλός καθώς μαζί με τη Λίλα Μπακλέση και την  Άρτεμις Γρύμπλα το σκηνοθετήσαμε κιόλας. Οπότε, πέρα από την ερμηνεία μου ως Νικολή, έχω αναλάβει και το κομμάτι της σκηνοθεσίας.

Το εν λόγω έργο μιλά για 2 ανθρώπους που ζουν τον έρωτά τους. Ο Νικολής είναι ένα παιδί μεγαλωμένο σε ένα νησί, ένα παιδί που έχει πολλές ανησυχίες τις οποίες όλοι όσοι έχουν μεγαλώσει σε νησιά γνωρίζουν λίγο-πολύ. Μηχανάκια, βόλτες, τσιγάρα, ναρκωτικά, τρέλα έως και ποιητικές ανησυχίες που τον οδηγούν να σπουδάσει στη Γαλλία. Είναι ένα παιδί των 90s, “αλητάκος” και “μαγκάκος”.

Λίλα Μπακλέση-Κωνσταντίνος Μπιμπής

Μεγάλες προσδοκίες vs Σκληρή πραγματικότητα Πώς καταφέρνει κανείς να βρει την ισορροπία ανάμεσα στη σύγκρουση αυτών των δύο στην κοινωνία του σήμερα;

Μάλλον δεν καταφέρνει. Πολλές φορές οι προσδοκίες μας υψώνονται πέρα από την πραγματικότητα, πράγμα που τις κάνει μεγάλες και ιδανικές. Θέλω να πω ότι οι μεγάλες προσδοκίες είναι ακριβώς μεγάλες, έτσι ώστε να καταρρίπτονται περήφανα, κάνοντας θόρυβο, δηλαδή, όταν πέφτουν.

Σκηνή από την παράσταση «Οι κάτω απ’ τ’ αστέρια»

 Θεωρείς ότι το κυνήγι της επαγγελματικής επιτυχίας αποκλείει τον έρωτα;

Αναλόγως για ποια καριέρα μιλάμε˙ η κάθε μια έχει τις ιδιαιτερότητες της. Σε άλλη δουλειά είναι ευκολότερες, σε άλλη δυσκολότερες. Γενικά, δεν είναι θέμα καριέρας θεωρώ. Είναι θέμα κοινωνικής συνθήκης πιστεύω πια. Η οποιαδήποτε καριέρα απαιτεί πλέον πολύ περισσότερες θυσίες από ότι παλαιότερα σε επίπεδο χρόνου και ενέργειας. Κάποια στιγμή, όμως, στη ζωή σου φτάνεις σε ένα σημείο που αρχίζεις να ζυγίζεις καριέρα και προσωπική ζωή και σκέφτεσαι ποιο είναι το σημαντικότερο. Προχωρώντας στη ζωή, χρειάζεται να κάνεις συνεχόμενες διαπραγματεύσεις για το ποια είναι η πραγματική προτεραιότητά σου.

Πώς θυμάσαι τον εαυτό σου στα δικά σου ανέμελα εφηβικά χρόνια;

Εγώ δεν είχα ποτέ φοιτητικά χρόνια. Τελείωσα το Λύκειο και μπήκα κατευθείαν στο Θέατρο Τέχνης. Και μετά από το Θέατρο Τέχνης έως και σήμερα, έχει επικρατήσει ας πούμε ένα συνονθύλευμα από πολλές διαφορετικές δουλειές με εξαντλητικά ωράρια. Οπότε, την εφηβεία μου την εντοπίζω παλαιότερα, ως μαθητής στο νησί μου κάνοντας βόλτες χωρίς να με νοιάζει τίποτα. Δεν υπήρχε καμία υπόνοια ότι θα έρθει κάποιο κύμα οικονομικής κακοκαιρίας. Δεν μεγάλωσα με πολλά χρήματα, αλλά υπήρχε τότε μια γενικότερη ευμάρεια και ασφάλεια που έμελλε να διαψευσθεί με το χειρότερο τρόπο τα επόμενα χρόνια. Θυμάμαι, λοιπόν, με μία νοσταλγία και τρυφερότητα εκείνα τα χρόνια απόλυτης ανεμελιάς που καθόμασταν από το πρωί έως το βράδυ σε μια παραλία της Σκύρου, από όπου και κατάγομαι. Από την άλλη, όμως, θα ήθελα να είμαι ίσως λίγο πιο υποψιασμένος για το χάος που θα ακολουθούσε.

Εκτός από τον πρωταγωνιστικό σου ρόλο, έχεις αναλάβει και τη σκηνοθετική καθοδήγηση του έργου μαζί με τις Λίλα Μπακλέση και Άρτεμις Γρύμπλα. Πώς είναι να είσαι ο σκηνοθέτης του εαυτού σου;

Σίγουρα είναι πολύ δύσκολο. Απλώς, το συγκεκριμένο έργο είναι ένα έργο το οποίο δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά. Θέλω να πω πως οποιοδήποτε σκηνοθετικό όραμα ερχόταν απέξω δεν θα του ταίριαζε. Στην ουσία, επιδιώξαμε από την αρχή με τη Λίλα και την Άρτεμις την έλλειψη σκηνοθεσίας. Γι’ αυτό και υπάρχουν αρκετοί αυτοσχεδιασμοί. Το έργο θα μπορούσαμε να πούμε ότι κινείται σε ένα απόλυτα νατουραλιστικό πλαίσιο.

Ποιο είναι το πιο σημαντικό κριτήριο όταν επιλέγεις μια συνεργασία;

Οι άνθρωποι και δεν είναι απλά το σημαντικότερο, είναι το μόνο κριτήριο. Έχω την τύχη να είναι οι συνθήκες τέτοιες, ώστε να μπορώ και να αρνηθώ πράγματα που για άλλους ηθοποιούς είναι πολύ σημαντικά. Φυσικά, δεν αναφέρω ποτέ τέτοια περιστατικά δημοσίως. Δεν λέω ότι μου έχει βγει μόνο σε καλό όλο αυτό μέχρι στιγμής, αλλά θέλω να πιστεύω ότι κυρίως σε καλό μου έχει βγει. Δεν με ενδιαφέρει να κατέβω με ένα πρωταγωνιστικό ρόλο στην Επίδαυρο, με ενδιαφέρει με ποιον θα το κάνω. Οι άνθρωποι είναι το μοναδικό κριτήριο στη δουλειά μου. Πολλές φορές, βέβαια, οι άνθρωποι σε προδίδουν και σε απογοητεύουν.

Ποια θα είναι τα επόμενα καλλιτεχνικά σου βήματα;

Αυτήν την στιγμή ξεκινάει η περιοδεία μας με τη Λίλα. Θα γίνουν και κάποιες παραστάσεις στο εξωτερικό με τους «Οι κάτω απ’ τ’ αστέρια». Μετά, με τον Ίωνα του Ευριπίδη, που ήδη δύο χρόνια δουλεύουμε με τη Δήμητρα Χατούπη και τη σκηνοθέτη Ιόλη Ανδρεάδη, έχουμε κλείσει για τον Απρίλιο μια σειρά παραστάσεων στη Νέα Υόρκη. Θα βγει σιγά-σιγά και το πρώτο single της μπάντας μου, μιας ροκ μπάντας με αγγλόφωνο στίχο. Τα θεατρικά μου σχέδια είναι λίγο υπό διαμόρφωση να πω την αλήθεια γιατί ήδη ασχολούμαι με πολλά πράγματα ώστε να αρχίσω να σκέφτομαι για κάτι καινούριο.