Monday, 27 May 2019
Advertisement
ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΣΙΝΕΜΑ

Οι καλύτερες ταινίες του 2018!

Το 2018 τελείωσε και έχει έρθει η ώρα να θυμηθούμε και τις ταινίες που είδαμε την χρονιά που πέρασε. Υπήρχαν πολλές επιλογές για καλές ταινίες, τόσο μεγάλα μπλοκμπάστερ (βλέπε Εκδικητές!) όσο και μικρές ταινίες, οι οποίες όμως κρύβουν κάποιες φορές μεγάλη δύναμη. Είδαμε ταινίες που τις αγαπήσαμε, ταινίες που μας έκαναν να τρομάξουμε, να γελάσουμε, να ξύνουμε το κεφάλι μας από απορία… Από όλες αυτές όμως κάποιες ξεχώρισαν παραπάνω. Και στην παρακάτω λίστα έχουμε 10 από αυτές (σύμφωνα πάντα με τις απόψεις του αρθρογράφου…)

 10) Το Σπίτι που Έχτισε ο Τζακ (The House that Jack Built) του Λαρς φον Τρίερ

Το πορτρέτο ενός σίριαλ κίλερ γίνεται στα χέρια του Λαρς φον Τρίερ, ενός από τους πιο προκλητικούς σκηνοθέτες της εποχής μας, μία αλληγορία για τον εσωτερικό κόσμο ενός καλλιτέχνη, τις ευθύνες του και την ηθική του. Και για να το κάνει αυτό επιστρατεύει το σοκ που προκαλούν οι δολοφονίες μέχρι έργα τέχνης κάθε είδους (ακόμη και αποσπάσματα από τις δικές του ταινίες). Όσοι φτάσανε μέχρι το τέλος ανταμείφθηκαν με μία συγκλονιστική σεκάνς που είναι κι αυτή ένα έργο τέχνης από μόνη της.

9) Η Μορφή του Νερού (The Shape of Water) του Γκιγιέρμο ντελ Τόρο

Ο σκηνοθέτης του “Λαβύρινθου του Πάνα” δημιουργεί ακόμα ένα παραμύθι, αυτήν την φορά για την αγάπη που μπορούν να βρουν οι “διαφορετικοί” από μας με τον πιο απροσδόκητο τρόπο. Η Μορφή του Νερού σε γεμίζει με τόσα πολλά συναισθήματα, που σε κάνει να νιώθεις σαν μικρό παιδί που ακούει πραγματικά ένα παραμύθι, ενώ ταυτόχρονα σε κάνει να αναρωτιέσαι “ποιος είναι το τέρας τελικά…” Κι επειδή όλοι νιώθουμε μέσα μας λίγο παιδιά, η ταινία κατάφερε να κερδίσει και 4 Όσκαρ!

8) Οι Τρεις Πινακίδες Έξω από το Έμπινγκ, στο Μιζούρι (Three Billboards Outside Ebbing, Missouri) του Μάρτιν ΜακΝτόνα

Μία βαθιά πολιτική ταινία, η οποία δεν φοβάται να χρησιμοποιήσει το οξύ μαύρο χιούμορ για να πει αυτό που θέλει. Ο Μάρτιν ΜακΝτόνα της ιδιοφυούς ταινίας “Αποστολή στην Μπριζ” εδώ ξεπερνάει τον εαυτό του και γράφει ένα πολύπλευρο σενάριο, που βάζει τον καθένα να προβληματιστεί πάνω στο σωστό και το λάθος και σχολιάζει με δηκτικό τρόπο την επικαιρότητα. Και αυτό δεν θα μπορούσε να το κάνει αν δεν πλαισιωνόταν με ένα απίστευτο καστ (στο οποίο ξεχωρίζει η δύο φορές πια βραβευμένη με Όσκαρ Φράνσις ΜακΝτόρμαντ) να ερμηνεύει τους θεατρικούς, αλλά και ειλικρινείς, διαλόγους του.

7) Η Διαδοχή (Hereditary) του Άρι Άστερ

Το καλύτερο ίσως θρίλερ της χρονιάς (με την συμβατική έννοια) επαναπροσδιορίζει τον τρόμο με έναν διαφορετικό τρόπο. Ξεκινάει σαν ένα οικογενειακό δράμα, αλλά σταδιακά εκτονώνει τα καταπιεσμένα συναισθήματα των ηρώων του, προσπαθώντας να βρει τους βαθύτερους φόβους που κρύβουμε όλοι μέσα μας. Κατά την διάρκεια της, κάθεσαι συνεχώς στην άκρη της θέσης σου, αφού, η ιστορία σου επιφυλάσσει συνεχώς εξελίξεις, ισορροπώντας μεταξύ του ρεαλιστικού και της σκοτεινής μυθολογίας της. Ένα must για τους λάτρεις του είδους!

6) Κλέφτες Καταστημάτων (Shoplifters) του Χιροκάζου Κόρε-έντα

Η ιστορία μίας τελείως αντισυμβατικής οικογένειας, η οποία, όπως λέει και ο τίτλος, κλέβει καταστήματα για να κερδίσει τα προς το ζην, γίνεται μια ταινία γεμάτη τρυφερές στιγμές, συναισθήματα, αλλά και αμφιβολίες για όσα πιστεύαμε μέχρι τώρα. Γιατί ακόμα και οι φαινομενικά εγκληματίες μπορεί να είναι άνθρωποι με πολλή αγάπη μέσα τους. Ή ακόμα μια ευτυχισμένη στιγμή να αξίζει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Για όσους δεν το προλάβανε το 2018, η ταινία είναι ακόμα στις αίθουσες περιμένοντας να “κλέψει” τις καρδιές σας…

5) Ρόμα (Roma) του Αλφόνσο Κουαρόν

Η πιο προσωπική ταινία του Μεξικανού σκηνοθέτη Αλφόνσο Κουαρόν είναι ένα μωσαϊκό από τις παιδικές του αναμνήσεις. Μία ταινία εξαιρετικά απλή, η οποία όμως κρύβει μέσα της πολύ δυνατές στιγμές, ένα ερωτικό γράμμα για εκείνη την εποχή, τις γυναίκες που τον μεγάλωσαν, τους δεσμούς μεταξύ των ανθρώπων… Ο Κουαρόν σε κάθε του ταινία προσπαθεί να βάλει τον θεατή όσο γίνεται μέσα στην ταινία να νιώσει ότι είναι μέρος της. Σε αντίθεση όμως με το Gravity, στο οποίο χρησιμοποίησε τα πιο εξελιγμένα τεχνικά μέσα για να το καταφέρει, στο Ρόμα το κατορθώνει με απλό συναίσθημα.

4) Δεν Ήσουν Ποτέ Εδώ (You Were Never Really Here) της Λιν Ράμσεϊ

Ο Χόακιν Φίνιξ ενσαρκώνει έναν ψυχικά τραυματισμένο βετεράνο του στρατού, ο οποίος αναλαμβάνει να σώσει μικρά κορίτσια που είναι θύματα απαγωγής. Το υπερβολικά βίαιο δραματικό θρίλερ της Λιν Ράμσεϊ αποτελεί ένα σκοτεινό ψυχογράφημα της βίας στην εποχή μας, τόσο της επιφανειακής όσο και αυτής που γίνεται έμμεσα, συμπληρώνοντας το όραμα της σκηνοθέτιδος από το “Πρέπει Να Μιλήσουμε Για Τον Κέβιν”. Η ταινία παίζει με τα κλισέ των ταινιών αυτού του είδους και φτιάχνει μία σκοτεινή ατμόσφαιρα, στην οποία οι πρωταγωνιστές επικοινωνούν τα συναισθήματά τους μέσω της σιωπής παρά του λόγου.

3) Suspiria του Λούκα Γκουαντανίνο

Όχι ένα απλώς ριμέικ της κλασσικής ταινίας giallo του Ντάριο Αρτζέντο, αλλά όπως αναφέρει και ο σκηνοθέτης της Λούκα Γκουαντανίνο ένας φόρος τιμή για αυτήν. Και πραγματικά ο Γκουαντανίνο κρατά μόνο την αρχική ιστορία της ταινίας του 1977 για να χτίσει πάνω της ένα εικαστικό κομψοτέχνημα εικόνων, μουσικής και χορού. Το οποίο -αν και ίσως παραφορτωμένο- εκφράζει μέσα από τους συμβολισμούς του μία ποικιλία ιδεών με κυρίαρχη το ρόλο της μητέρας. Το καινούριο Suspiria είναι μια ταινία που σε βυθίζει βαθειά μέσα της και όταν βγεις από αυτόν τον δαιδαλώδη κινηματογραφικό λαβύρινθο, θα ξέρεις ότι η εμπειρία που έζησες ήταν μοναδική!

 2) Να με Φωνάζεις με το Όνομά σου (Call Me By Your Name) του Λούκα Γκουαντανίνο

Όμως το Suspiria δεν ήταν καν η καλύτερη ταινία του σκηνοθέτη που βγήκε φέτος. Στις αρχές του Φεβρουαρίου έφτασε στις ελληνικές αίθουσες το Call Me By Your Name, μία ιστορία έρωτα μεταξύ ενός δεκαεφτάχρονου εφήβου και του 25χρονου βοηθού του πατέρα του. Αυτό που φαίνεται σαν μια απλή ιστορία αγάπης με πρώτη ματιά εξελίσσεται σε κάτι πολύ δυνατό. Μπροστά στην οθόνη βλέπουμε να παίρνει σάρκα σιγά σιγά ένας έρωτας που μοιάζει τόσο πολύ ακόμα και με τον δικό μας πρώτο έρωτα, που συμβαίνει παράλληλα με την εφηβική σεξουαλική αφύπνιση. Και μπορεί το ζευγάρι της ταινίας να είναι ομοφυλοφιλικό, αλλά η αγάπη για την οποία μιλάει είναι οικουμενική και δεν γνωρίζει φύλο, ηλικία, καταγωγή… Όλα αυτά κατορθώνονται με την ιδιοφυή σκηνοθετική ματιά του Γκουαντανίνο, ένα σενάριο του οποίου οι λέξεις είναι λες και βγαίνουν μέσα από τον καθένα μας (ειδικά ξεχωρίζει η σκηνή στην οποία ο πατέρας μιλάει ουσιαστικά στον γιο του) και φυσικά την συγκλονιστική ερμηνεία του Τιμοτέ Σαλαμέ, ο οποίος αν και νέος, δίνει μαθήματα ερμηνείας.

1) Αόρατη Κλωστή (Phantom Thread) του Πολ Τόμας Άντερσον

Τέλος, στη θέση της καλύτερης ταινίας της χρονιάς έχουμε μία ταινία που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί κομψή (όπως και ο πρωταγωνιστής της). Η τελευταία ταινία του Πολ Τόμας Άντερσον, η Αόρατη Κλωστή, είναι ένα έργο τέχνης δουλεμένο μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, με κάθε κάδρο να μοιάζει σαν κλασσικός πίνακας, κάθε κίνηση της κάμερας να συνοδεύει τον ψυχισμό των ηρώων, κάθε νότα της πανέμορφης μουσικής σύνθεσης του Τζόνι Γκρίνγουντ, να δίνει ένταση εκεί που πρέπει. Ακόμα και η ψυχοσύνθεση των χαρακτήρων του Άντερσον είναι “κεντημένοι” στην εντέλεια και σιγά σιγά ξετυλίγεται με έναν εντυπωσιακό τρόπο στον θεατή. Αυτός ο υποσυνείδητος μυστικισμός είναι που κάνει τις ταινίες του σκηνοθέτη τόσο συναρπαστικές και “εθιστικές”, θα μπορούσε να πει κανείς. Στην συγκεκριμένη ταινία, αυτό που συμβαίνει είναι ένα παιχνίδι εξουσίας, ανάμεσα στον άντρα και στην γυναίκα, οι οποίοι προσπαθούν να ισορροπήσουν την σχέση τους πάνω σε μια “κλωστή”, που είναι έτοιμη να σπάσει από τον εγωισμό τους. Εκτός βέβαια της διορατικής ματιάς της στις ανθρώπινες σχέσεις, η Αόρατη Κλωστή έχει να προσφέρει την τελευταία ερμηνεία ενός κινηματογραφικού θρύλου, του Ντάνιελ Ντέι Λιουις, δίπλα στον οποίο στέκεται με μία ακόμα καθηλωτική ερμηνεία η Βίκυ Κριπς. Για όλους αυτούς τους λόγους και άλλους τόσους, η Αόρατη Κλωστή είναι σχεδόν σίγουρο ότι σε λίγα χρόνια θα θεωρείται πλέον κλασσική.

Του Τσιντσιλίδα Δημήτρη