Wednesday, 16 Jan 2019
Advertisement
ΘΕΑΤΡΟ ΚΡΙΤΙΚΗ

«Οι κάτω απ’τ’αστέρια»: Μία κριτική ματιά στη σύσταση της παράστασης

«Οι κάτω απ’ τ’ αστέρια»

Της Ολυμπίας Σαλαγιάννη

 

«Οι κάτω απ’ τ’ αστέρια» ζέσταναν με τον έρωτα τους τις κρύες μέρες του Δεκεμβρίου, ο οποίος αν και εφηβικός, έχει αφήσει τα ανεξίτηλα σημάδια του στη ζωή των δύο ηρώων. Η παράσταση φιλοξενήθηκε στο Θέατρο ΑΥΛΑΙΑ της Θεσσαλονίκης κατά τις 19,20,21,26,27 και 28 Δεκεμβρίου 2018.

Μια ιστορία αφιερωμένη στον έρωτα που θα μπορούσε αλλά τελικά δεν… Η Μένια (Λίλα Μπακλέση) και ο Νικολής (Κωνσταντίνος Μπιμπής) έχοντας πάρει ο καθένας το δρόμο του στη ζωή συναντιούνται και δίνουν εξηγήσεις που χρωστούσαν ο ένας στον άλλον για το χαμένο εφηβικό τους έρωτα, τον οποίο και αναβιώνουν μέσω των περιγραφών τους, θυμίζοντας στο κοινό ξεχασμένα συναισθήματα, εφηβικά… Ενθουσιασμός, αγάπη, ανησυχία, ανυπομονησία, νοσταλγία είναι μόνο μερικά από αυτά. Αναπαριστούν με κάθε λεπτομέρεια τις εφηβικές τους αναμνήσεις από έναν έρωτα που θυσιάστηκε στο ρεαλισμό της πραγματικότητας. Ποια θα είναι η εξέλιξη αυτής της συνάντησης; Ποιοι ήταν οι λόγοι που τους ανάγκασαν να απομακρυνθούν ο ένας από τον άλλον; Γιατί έφτασαν στο σημείο να καταπιέσουν τα αισθήματα τους; Ένα σύγχρονο έργο με αρκετές συναισθηματικές εξάρσεις, οι οποίες είναι λογικό να απορρέουν από την πικρία ενός έρωτα που δεν κατάφερε να επιβιώσει.

Τα παραπάνω ερωτήματα απαντώνται σιγά σιγά από τους δύο πρωταγωνιστές, μέσα από τις χιουμοριστικές πολλές φορές ατάκες τους. Ειδικότερα, ο Κωνσταντίνος Μπιμπής, με κωμική πάντα διάθεση, προσεγγίζει το ρόλο του με πολλή εκφραστικότητα και άνεση πάνω στο θεατρικό σανίδι. Η Λίλα Μπακλέση πετυχαίνει σε μεγάλο βαθμό την ταύτιση με το χαρακτήρα που υποδύεται καθώς διακρίνεται από έντονη φυσικότητα και αυθορμητισμό. Και τους δύο καλλιτέχνες τους βλέπουμε να αυτοσαρκάζονται προσφέροντας έναν εύθυμο τόνο στη διαλογική μορφή του έργου, ο Κωνσταντίνος με την εξιστόρηση των ανέμελων εφηβικών αναμνήσεων του και η Λίλα με τις εξαίρετες χορευτικές της ικανότητες. Οι δύο ταλαντούχοι ηθοποιοί, εκτός από τον πρωταγωνιστικό τους ρόλο, έχουν αναλάβει και την σκηνοθετική καθοδήγηση του έργου με τη βοήθεια της Άρτεμις Γρύμπλα, όντας τρόπον τινά σκηνοθέτες του εαυτού τους.

Το κείμενο επιμελήθηκε πολύ εύστοχα ο Τηλέμαχος Τσαρδάκας. Το λεξιλόγιο είναι απλό, καθημερινό δίνοντας την εικόνα μιας κατάστασης που όλοι θα μπορούσαν να έχουν βιώσει στο παρελθόν. Σε μερικά σημεία, υπάρχουν κάποιες υβριστικές λέξεις και φράσεις, οι οποίες ωστόσο δικαιολογούνται από τις έντονες συναισθηματικές φορτίσεις. Αυτό που ήθελε να προβάλλει το κείμενο και γενικότερα το εν λόγω θεατρικό έργο είναι το πως η πραγματικότητα με όλα τα προβλήματα που αυτή συνεπάγεται και οι αποφάσεις που πολλές φορές “αναγκαζόμαστε” να πάρουμε έρχονται κόντρα με τις αληθινές και ενδόμυχες επιθυμίες μας, με τα όνειρα μας, με την ιδανική ζωή που όλοι ονειρευόμαστε αλλά δυστυχώς είναι ουτοπική.

Το σκηνικό αν και απλό, προκαλούσε μια σύγχυση καθώς υπήρχαν δεξιά και αριστερά καρέκλες αναποδογυρισμένες αλλά και πολλά φύλλα χαρτιών σκορπισμένα στο πάτωμα. Προφανώς, η σκηνική σύγχυση αντικατόπτριζε και τη σύγχυση που υπήρχε στον εσωτερικό κόσμο των δύο ηρώων.

Η ενδυμασία και των δύο ήταν απλή και συμβατή με τη σκηνοθεσία. Η απλότητα αποσκοπούσε άλλωστε και στην ταύτιση των πρωταγωνιστών με το μέσο θεατή.

Όσον αφορά τη σύσταση του κοινού, αυτό ήταν κατά κύριο λόγο νεανικό, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η παράσταση απευθυνόταν αποκλειστικά και μόνο σε αυτούς. «Οι κάτω απ’ τ’ αστέρια» είναι ένα ευχάριστο θεατρικό έργο, με αρκετή βέβαια δόση αλήθειας και ρεαλισμού, που δίνει στο κοινό τροφή για σκέψη και προβληματισμό τόσο κατά τη θέαση της παράστασης όσο και μετέπειτα. Προτείνω σε όλους, ανεξαιρέτως ηλικίας, να παρακολουθήσουν την παράσταση και να δείτε που θα με δικαιώσουν, γιατί εκτός από το ταλέντο και των δύο ερμηνευτών, «Οι κάτω απ’ τ’ αστέρια» είναι ένα θέαμα με περιεχόμενο, ένα θέαμα που φανερώνει την αλήθεια που μερικές φορές δεν θέλουμε να δούμε.