Tuesday, 11 Dec 2018
Advertisement
ΘΕΑΤΡΟ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Ρένη Πιττακή: «Ο μεγάλος θαυμασμός ενός καλλιτέχνη του επιβάλλει να είναι αυτός που ο κόσμος θέλει να είναι»

Το κορυφαίο θρίλερ «Misery» του Στίβεν Κινγκ επισκέπτεται το θέατρο Αυλαία, για να χαρίσει 5 αξέχαστες παραστάσεις στην όμορφη πόλη της Θεσσαλονίκης προκαλώντας έντονα συναισθήματα στο κοινό του. Υπό τη σκηνοθετική μπαγκέτα του Τάκη Τζαμαργιά, η παράσταση διερευνά την ψυχοπαθολογία του φανατισμού ορισμένων θαυμαστών, που από θαυμαστές γίνονται συχνά δαίμονες των δημιουργών. Η σπουδαία ερμηνεία της Ρένης Πιττακή, που δίκαια μπορεί να χαρακτηριστεί “θρύλος του θεάτρου”, καθηλώνει το θεατή σε συνδυασμό με μια κλειστοφοβική ατμόσφαιρα και μια ιδιαίτερη χωροταξική διαρρύθμιση. Η πρωταγωνίστρια του έργου μιλά στο ThessTheater για τον ρόλο της Άνι Γουίλκς που υποδύεται, έναν ρόλο απίστευτα απαιτητικό υποκριτικά και σωματικά, καθώς και για ένα ζήτημα που ανακύπτει μέσα από την εν λόγω θεατρική παράσταση που δεν είναι άλλο από την αγωνία του ίδιου του δημιουργού να ικανοποιήσει τις προτιμήσεις και τα θέλω του κοινού του.

Τι έχετε να μας πείτε για την Άνι Γουίλκς που υποδύεστε, έναν ρόλο που ισορροπεί μεταξύ ρεαλισμού και παράνοιας;

Η Άνι είναι ασφαλώς μια ψυχοπαθολογική περίπτωση, η οποία μας αποκαλύπτεται σταδιακά μέσα στο έργο. Αρχικά, έχουμε να κάνουμε με μία γυναίκα που σώζει ένα διάσημο συγγραφέα, τον Πολ Σέλντον και η οποία τυγχάνει να είναι η μεγαλύτερη θαυμάστριά του, η πρώτη, η “number one”, όπως λέει και η ίδια. Είναι, λοιπόν, ο “άγγελος-σωτήρας” του ήρωά της, καθώς είναι αυτή που τον ακολουθεί από υπερβολικό θαυμασμό και τον σώζει από ένα δυστύχημα μέσα στη χιονοθύελλα. Σταδιακά, ωστόσο, μέσα στο έργο αποκαλύπτεται όλη αυτή η ψυχοπαθολογική της κατάσταση, η εμμονή της με άλλα λόγια που την κάνει να μετατραπεί από “άγγελο-σωτήρα” σε “δαίμονα” του ήρωά της, τον οποίον τελικά κρατά έγκλειστο και αιχμάλωτο επιβάλλοντάς του τα θέλω της. 

Πόσο δύσκολο ή δεσμευτικό είναι το “χρέος” του δημιουργού να ανταποκρίνεται στις επιθυμίες και τις προτιμήσεις του κοινού του;

Εδώ βρίσκεται το μεγάλο στοίχημα και είμαι σίγουρη ότι σε αυτόν τον άξονα γράφτηκε και αυτό το έργο. Η ίδια η αγωνία του Στίβεν Κινγκ -ο οποίος σε κάποια φάση της ζωής του θέλησε να δοκιμάσει κάτι διαφορετικό από το είδος του μυθιστορήματος που τον έκανε διάσημο, που ήταν αποδεκτό και είχε τεράστια πλήθη θαυμαστών- αποδεικνύει πόσο δέσμιος μπορεί να είναι κάποιος στο γούστο του μέσου κοινού που δεν του επιτρέπει να δοκιμάσει κάτι διαφορετικό. Τον θέλει μέσα σε αυτά τα πλαίσια που τον έχει αποδεχτεί, θαυμάσει και συνηθίσει. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το στοίχημα και το δίλημμα κάθε δημιουργού και καλλιτέχνη, το οποίο δίλημμα το βλέπουμε σε πολλά παραδείγματα καλλιτεχνών. Ο μεγάλος θαυμασμός ενός καλλιτέχνη του επιβάλλει να είναι αυτός που ο κόσμος θέλει να είναι.

Πιστεύετε ότι το θέατρο μπορεί να είναι ταυτόχρονα ποιοτικό και εμπορικό;

Ναι, το πιστεύω! Φτάνει να υπάρχουν τα μέσα που να επιτρέπουν στους καλλιτέχνες να δημιουργήσουν κάτι ποιοτικό και εμπορικό, γιατί αυτά τα μέσα είναι μια ασφάλεια στο χώρο, στις ώρες εργασίας, στις συνθήκες της δουλειάς που καθιστούν ποιοτικό και εμπορικό αυτό που προσφέρει ο καλλιτέχνης. Υπάρχουν άλλωστε παραστάσεις και έργα που είναι ταυτόχρονα ποιοτικά και εμπορικά. Δεν υπάρχει πάντα μια συγκεκριμένη συνταγή για να γίνει αυτό αλλά μπορεί να συμβεί και το έχουμε δει να συμβαίνει. Δεν είναι απλό, αλλά γίνεται!

Έχοντας αφιερώσει τη ζωή σας στο θέατρο και όντας ειδήμων στο χώρο, πείτε μας την άποψή σας για την εξέλιξή του στις μέρες μας.

Βιώνουμε μία κατάσταση αρκετά χρόνια τώρα κατά την οποία βλέπουμε να έχει γίνει μια τεράστια αλλαγή και να υπάρχει μια ανασφάλεια. Οι άνθρωποι σήμερα δεν έχουν μια βάση να πατήσουν και δεν μπορούν έτσι να νιώσουν ασφαλείς για να συγκεντρωθούν και να αφιερωθούν λίγο στη δουλειά τους. Οι όροι και οι συνθήκες παραγωγής είναι έτσι που τα πράγματα είναι πάρα πολύ δύσκολα για τους ηθοποιούς, με αποτέλεσμα να αναγκάζονται να ασχολούνται με πολλά πράγματα και να υπάρχει μια αποδιοργάνωση. Και με αυτόν τον τρόπο δεν μπορούν τα πράγματα στο θέατρο να έχουν μια συνέχεια. Μπορεί για παράδειγμα να υπάρξει κάτι πολύ καλό αλλά να μην τα καταφέρει να σταθεί και να διαλυθεί. Είναι τεράστιες οι δυσκολίες στο θέατρο καθώς είναι μέρος μιας γενικότερης κοινωνικοοικονομικής κατάστασης που βιώνει μια κρίση και επηρεάζεται από αυτό το γίγνεσθαι πραγμάτων. Όλα είναι αλληλένδετα σε αυτήν τη σύνθετη κατάσταση.

Παρακολουθώ τους νεότερους ανθρώπους και αντιλαμβάνομαι ότι δεν μπορούν να έχουν τη συγκέντρωση και την αφοσίωση που είχαμε εμείς στις πιο παλιές εποχές που ναι μεν ήταν δύσκολες οι οικονομικές συνθήκες αλλά υπήρχαν κάποιοι χώροι και τόποι, όπως το Θέατρο Τέχνης και το Θέατρο οδού Κυκλάδων «Λευτέρης Βογιατζής», όπου κατάφερναν οι ηγέτες τους να εξασφαλίζουν με τεράστιες θυσίες και δυσκολίες ένα περιβάλλον που να μπορεί να υπάρξει καλλιτεχνικό αποτέλεσμα. Σήμερα, ωστόσο, υπάρχει τεράστια διάχυση και όλα είναι έκκεντρα. Τρέχουν οι άνθρωποι αριστερά και δεξιά προσπαθώντας να αρθρώσουν κάτι.


Ηθοποιός γεννιέσαι ή γίνεσαι;

Είναι ένας συνδυασμός. Ο ηθοποιός και γεννιέται και γίνεται. Το χάρισμα της καλής σκηνικής παρουσίας, τα όποια προτερήματα, η φαντασία, η ικανότητα, η σκηνική αντίληψη είναι πράγματα τα οποία και ασκούνται και υπάρχουν στην προδιάθεση κάποιων ανθρώπων. Χρειάζεται δουλειά, εκπαίδευση και τριβή στην τέχνη. Τα χαρίσματα και το ταλέντο από μόνα τους δεν αρκούν.

Υπάρχει κάποιος ρόλος που θα σας ενδιέφερε στο μέλλον να ερμηνεύσετε;

Ο ρόλος της Κυρίας Άλβινγκ στους «Βρικόλακες» του Ίψεν, τον οποίον και θα ερμηνεύσω το Φεβρουάριο στο Θέατρο Τέχνης της Φρυνίχου.

 

Ημέρες και ώρες παραστάσεων:
Δευτέρα 24 Σεπτεμβρίου έως Παρασκευή 28 Σεπτεμβρίου, ώρα 21:00

 

 Συνέντευξη: Ολυμπία Σαλαγιάννη