Saturday, 21 Oct 2017
ΘΕΑΤΡΟ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Στεφανία Γουλιώτη: Το χρονικό μιας όμορφης συνάντησης

Αποτέλεσμα εικόνας για στεφανία γουλιώτη ηλέκτρα

Περίπου μιάμιση ώρα πριν την έναρξη της παράστασης Ο Θεός της Σφαγής, που παίζεται αυτή την περίοδο στο Θέατρο Αριστοτέλειον, συναντήθηκα με την ηθοποιό Στεφανία Γουλιώτη. Καθίσαμε σε ένα καφέ κοντά στο θέατρο και δειλά δειλά ξεκινήσαμε την όμορφη κουβέντα μας. Μπορεί να μιλούσαμε και μια ώρα, γιατί όταν κοίταξα το ρόλοι είχε ήδη πάει 9 και σε ένα τέταρτο κανονικά άρχιζε η παράσταση. Δεν είχα καταλάβει πώς πέρασε η ώρα. Η ίδια ήταν τόσο φιλική και ευγενική που δε μου ανέφερε τίποτα – προφανώς για να μη με αγχώσει – περίμενε υπομονετικά να τελειώσω.

Ας τα πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή. Είχα διαβάσει το βιογραφικό της προτού τη συναντήσω και είχα εντυπωσιαστεί. Γνώριζα, ότι είναι μία από τις καλύτερες ηθοποιούς που έχουμε αυτή τη στιγμή στη χώρα μας – το διαπίστωσα και από μόνη μου όταν την είδα στη σκηνή – αλλά διαβάζοντας και όλα αυτά τα οποία έχει κάνει, συνειδητοποίησα, ότι είχα να κάνω με έναν διαβασμένο και ιδιαίτερο άνθρωπο. Να φανταστείτε, ξεκίνησε να παίζει θέατρο από τα 7 της, ερμηνεύοντας πολύ σημαντικούς ρόλους.

Έγινε τυχαία, γιατί ήρθε μια κυρία στο σχολείο και μας είπε, ότι θα κάνουμε θέατρο στο Σύλλογο Γονέων & Κηδεμόνων και εγώ είπα αμέσως ότι θα πάω. Χωρίς να ξέρω πριν απ’ αυτό, ότι θέλω να γίνω ηθοποιός στη ζωή μου. Έτσι απλώς πήγα και μου έδωσαν κατευθείαν κάτι μεγάλους ρόλους. Έπαιζα κάθε χρόνο, μόνο μια χρονιά σταμάτησα στο Γυμνάσιο και έβλεπα στον ύπνο μου, ότι σηκώνομαι και σταματώ μια παράσταση και ανεβαίνω και παίζω εγώ. Μέτα, βέβαια, όταν ήρθε η στιγμή να αποφασίσω για το αν θα δώσω πανελλήνιες και αν θα πάω στο Πανεπιστήμιο, ταλαιπωρήθηκα λίγο αλλά τελικά πήγα. Πέρασα στο Γεωλογικό αλλά έμεινα μόνο 2 χρόνια, δεν το τελείωσα. Γενικά την ιστορία μου για το πώς ασχολήθηκα με το θέατρο θα την χαρακτήριζα μπανάλ.

Σχετική εικόνα

Εν τέλει έδωσε εξετάσεις στο Εθνικό, τη δέχτηκαν και η πορεία της τη δικαίωσε όσον αφορά την επιλογή της να μην τελειώσει το Πανεπιστήμιο. Οι συνεργασίες της είναι όλες μία και μία, έχοντας δουλέψει με τους πιο σημαντικούς ανθρώπους του χώρου ήδη από πολύ νωρίς. Έχει συνεργαστεί με το Λευτέρη Βογιατζή, τη Λυδία Κονιόρδου, τον Peter Stein, το Δημήτρη Λιγνάδη, την Κατερίνα Ευαγγελάτου και πολλούς άλλους αξιόλογους καλλιτέχνες και πραγματικά αναρωτιόμουν ποσό αγχωτικό μπορεί να είναι αυτό, όταν συμβαίνει στην αρχή της καριέρας σου ή αντίθετα αν σε δυναμώνει προκειμένου να δίνεις τον καλύτερο εαυτό σου. Η ίδια δηλώνει πως το γεγονός ότι δούλεψε με όλους αυτούς τους ανθρώπου από τόσο νωρίς της έκανε το εξής καλό:

Έχει βγει από τη μέση το κομμάτι της ματαιοδοξίας μου, γιατί εφόσον τα κατάφερα από πολύ νωρίς, μπορώ τώρα να αρχίσω να μελετάω την τέχνη μου όχι για να πετύχω επαγγελματικά αλλά γιατί μ’ αρέσει αυτό που κάνω. Αλλιώς κολλάει το μυαλό σου αν σκέφτεσαι συνέχεια τι πρέπει να κάνεις για να πετύχεις.

Συγκεκριμένα το Λευτέρη Βογιατζή τον θεωρώ τον μεγαλύτερο δάσκαλό μου. Ήταν βέβαια πάρα πολύ σκληρός, αλλά όπως όλοι οι ευφυείς άνθρωποι είχε συλλάβει κάτι υψηλό, το οποίο όμως αδυνατούσε να επικοινωνήσει και λόγω της αδυναμίας του αυτής θύμωνε. Θύμωνε και με τον εαυτό του και με τους άλλους που δεν τον καταλάβαιναν. Και θύμωνε και γινόταν απαίσιος, γινόταν φριχτός, σε έκανε να κλαις, να νιώθεις σα σκουπίδι. Εγώ έκλαιγα από το πρωί που ξυπνούσα, δεν ήθελα να σηκωθώ από το κρεβάτι και το βράδυ έκλαιγα ξανά. Εν τέλει, όμως, συνειδητοποίησα, ότι δεν πειράζει που πέρασα κάποιους μήνες δύσκολα, γιατί η ταλαιπωρία αυτή με το τι κέρδισα μετά και πόσοι δρόμοι μου ανοίχτηκαν είναι μεγέθη δυσανάλογα.

Αποτέλεσμα εικόνας για στεφανία γουλιώτη ηλέκτρα
Με τη Λουκία Μιχαλοπούλου στην παράσταση «Ο Θεός της Σφαγής».

Τα τελευταία δυο χρόνια συνεργάζεται με τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη, καθώς πρωταγωνιστεί μαζί του στην παράσταση Ο Θεός της Σφαγής, την οποία έχει σκηνοθετήσει κιόλας ο κος Μαρκουλάκης. Η παράσταση μετά την τεράστια επιτυχία που έκανε στην Αθήνα, ανηφόρισε και για την πόλη μας και παίζεται στο Θέατρο Αριστοτέλειον.

Ο Κωνσταντίνος (σημ. Μαρκουλάκης) είναι ένας άνθρωπος που έχει ένα τεράστιο ταλέντο να συνθέτει τους κόσμους που φέρει ο καθένας. Εννοείται, πως πάντα το δικό του θα περάσει αλλά είναι τέτοιος ο χώρος που σου δίνει να είσαι εσύ, που σε κάνει να θες να δώσεις τον καλύτερό σου εαυτό κι αυτό δεν είναι αυτονόητο, γιατί δε συμβαίνει πάντα στις δουλειές. Έχει επίσης μια τρομερή ευφυΐα πως θα κρατήσουμε το κοινό μαζί μας και είναι και τρομερά γενναιόδωρος. Υπάρχουν πράγματα που κάνω πάνω στη σκηνή, τα οποία δεν του αρέσουν, τα θεωρεί υπερβολικά αλλά με αφήνει να τα κάνω, γιατί ξέρει πως τα ευχαριστιέμαι.

Το έργο είναι μια κοινωνική κωμωδία και πρόκειται για δύο ζευγάρια, τα οποία συναντιούνται στο σπίτι του ενός, για να επιλύσουν ένα σοβαρό ζήτημα που έχει προκύψει και αφορά τα παιδιά τους. Καταλήγουν, όμως να αλληλοσπαράζονται βγάζοντας ο καθένας τον χειρότερό του εαυτό, ο οποίος όμως είναι και ο αληθινός.

Αυτό το οποίο εμποδίζει αυτούς τους τέσσερις ανθρώπους να συμπεριφερθούν πολιτισμένα είναι το γεγονός ότι ο καθένας φέρει έναν κόσμο, έχει κάποιες πεποιθήσεις, έχει έναν τρόπο σκέψης, δεν αποκλίνει πολύ απ’ αυτόν, έχει κάποια εγγεγραμμένα συναισθήματα για το πώς θα αντιδρά στα διάφορα πράγματα και όταν λοιπόν ο κόσμος του ενός με τον κόσμο του άλλου έρχονται και συναντιούνται την ίδια στιγμή, στον ίδιο χώρο, με ένα βασικό θέμα..γίνεται ατύχημα! Και το έργο αυτό είναι πολύ ωραίο, γιατί συμβαίνουν με έναν πολύ μαγικό τρόπο εναλλαγές συνεχόμενες, γιατί από ‘κει που νομίζεις τους δύο να είναι απέναντι στους άλλους δύο, αμέσως τα ζευγάρια των συμμαχιών αλλάζουν και μετά ξαναλλάζουν και ξαναλλάζουν και ξαναλλάζουν και ο θεατής βρίσκεται συνέχεια σε μια απρόβλεπτη κατάσταση.

Στη συνέχεια με αφορμή τους τέσσερις αυτούς γονείς, οι οποίοι αδυνατούν να βρουν λύση στο πρόβλημα τους, επεκτείναμε τη συζήτησή μας γύρω από την οικογένεια και η ίδια συμπληρώνει:

Θεωρώ όλους τους γονείς «αποτυχημένους», με την έννοια, ότι δεν υπάρχει γονιός που να έχει καταφέρει να μεγαλώσει το παιδί του βγάζοντας από τη μέση τις δικές του πεποιθήσεις, αντιμετωπίζοντας το ως μια άλλη οντότητα, την οποία πρέπει να βοηθήσει να καλλιεργηθεί προ την κατεύθυνση που η ίδια επιθυμεί.

Αποτέλεσμα εικόνας για στεφανία γουλιώτη ηλέκτρα
Από την παράσταση «Ηλέκτρα» (2007) σε σκηνοθεσία Peter Stein.

Αναρωτιόμουν αν την ίδια θα την ενδιέφερε ο γάμος, τα παιδιά, να δημιουργήσει τη δική της οικογένεια και μπορώ να πω με εξέπληξε η απάντησή της.

Με ενδιαφέρει ο γάμος και είναι πολύ πιθανό να το κάνω και σύντομα. Με ενδιαφέρει όχι με την έννοια την κοινωνική, ότι κάτι θα επιβεβαιώσεις προς τα έξω σου, αλλά κάτι θα επιβεβαιώσεις προς τα μέσα σου, με μια συμβολική πράξη. Εμένα μ’ αρέσει να «βαθαίνει» η σχέση, δεν μπορώ να διανοηθώ μια σχέση χωρίς συμβίωση. Δεν μπορώ να καταλάβω, γιατί πρέπει να υπάρχουν σχέσεις, που δεν τείνουν στη συμβίωση. Όνειρό μου είναι να γεράσω με τον άνθρωπό μου.
Όσον αφορά τη μητρότητα, είναι ένα κομμάτι που επίσης με ενδιαφέρει πολύ. Έχω φτάσει σε ένα σημείο στη ζωή μου που νιώθω τέτοια πληρότητα, που θα ήθελα να αρχίσω τώρα μόνο να μοιράζομαι και ναι θα ήθελα πολύ ένα παιδί.

Από τα προσωπικά ξαναπήγαμε στα επαγγελματικά και πού αλλού… στο θέατρο φυσικά! Είχα μεγάλη απορία να μάθω πως διαχειρίζεται ένας ηθοποιός μια κακή ερμηνεία, γιατί λογικό είναι να μην αποδίδει το ίδιο κάθε βράδυ. Πώς όμως ένας ηθοποιός και με το ταλέντο μάλιστα της Στεφανίας Γουλιώτη αντιμετωπίζει μια «κακή» βραδιά; Η ίδια χαριτολογώντας μου απάντησε:

Έχουμε ζήσει μεγάλες ήττες. (γέλια) Έχουν τύχει όλοι οι πιθανοί συνδυασμοί, με το να μην είναι ένας από εμάς καλά ή δύο να μην είναι ή να είμαστε όλοι καλά. Υπάρχουν, βέβαια και εκείνες οι μέρες που είμαστε και οι τέσσερις «απόντες», δε λειτουργεί τίποτα και δεν υπάρχει κανείς να κρατήσει την παράσταση. Εκείνες τις μέρες δε θέλουμε να υπάρχουμε, ευτυχώς όμως πολλές φορές το αντιλαμβανόμαστε και με πολύ κόπο πάμε παρακάτω.

Σχετική εικόνα
Με τους Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη και Καρυοφυλλιά Καραμπέτη. Πρωταγωνίστησαν στην «Ορέστεια» (2016) σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά.

Επεκταθήκαμε σε αυτό το θέμα και φτάσαμε να μιλάμε για το ρόλο του θεάτρου και γενικότερα της τέχνης στη σημερινή εποχή.

Το θέατρο πρέπει να μπορεί να σε βγάλει από τα όρια σου. Αν εγώ σαν ηθοποιός καταφέρω και σε μετακινήσω έστω και λίγο και βγαίνοντας από την αίθουσα αναλογιστείς πώς λειτουργείς πάνω σε ένα συγκεκριμένο θέμα, το οποίο απασχόλησε την παράσταση, ή μεταφέρεις αυτήν την αίσθηση του να βγαίνω από τον εαυτό μου και να μπαίνω σε κάτι άλλο στην καθημερινότητά σου, τότε εγώ έχω κάνει μια πολιτική πράξη. Πρέπει, όμως, ο θεατής να αφήσει χώρο, για να συμβεί αυτό, αφού πρώτα αφήσει ο ηθοποιός να εισχωρήσει μέσα από αυτόν ο θεατής στο κείμενο και συμπεριλαμβάνοντάς τον σε αυτήν την εξερεύνηση.

Αποτέλεσμα εικόνας για στεφανία γουλιώτη βιογραφικό
Με τον Αργύρη Πανταζάρα πρωταγωνίστησαν φέτος στην παράσταση «Amors».

5 επιπλέον πράγματα που δεν ξέραμε για τη Στεφανία Γουλιώτη. Tα έμαθα μέσα από τη συζήτηση μαζί της και τα μοιράζομαι μαζί σας:

  • Από πολύ μικρή έχει υποδυθεί πολλούς μεγάλους και κλασικούς ρόλους, πλέον επιθυμεί να υποδυθεί και ανδρικούς ρόλους, όπως ο Ριχάρδος ο Β’ ή ο Εδουάρδος ο Β’.
  • Θα έκανε μια ακραία αλλαγή στην εμφάνισή της για τις ανάγκες κάποιου ρόλου, όπως για παράδειγμα να ξυρίσει το κεφάλι της ή να πάρει πολλά κιλά, αρκεί να ήταν ένα project στο οποίο να πίστευε και θα είχε όντως νόημα να το κάνει.
  • Αν ξαναγεννιόταν δεν είναι σίγουρη, ότι μπορεί να γινόταν και πάλι ηθοποιός. Μπορεί να γινόταν και ακροβάτης, αυτή είναι η άλλη μεγάλη της αγάπη.
  • Χάνει την ψυχραιμία της, όταν την αδικούν. Τα τελευταία χρόνια, όμως, μέσω της ψυχανάλυσης προσπαθεί να δει τι πράγματα κάνει ασυνείδητα, αλλά και να καταλάβει τους ανθρώπους δίνοντας τους περισσότερο χώρο.
  • 5 ηθοποιούς που θαυμάζει πολύ είναι: η Αμαλία Μουτούση, η Δέσποινα Μπεμπεδέλη, o Edward Norton, η Cate Blanchett και η Isabelle Huppert.

Αποτέλεσμα εικόνας για στεφανία γουλιώτη κωνσταντινος μαρκουλακης

To καλοκαίρι θα υποδυθεί τον Κύκλωπα, ένα έργο του Ευρυπίδη και θα παρουσιαστεί στις 21 & 22 Ιουλίου στη Μικρή Επίδαυρο. Ενώ το χειμώνα επιστρέφει στο Εθνικό – απ’ όπου ξεκίνησε – με το έργο Peer Gynt του Ίψεν υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Δημήτρη Λιγνάδη, το οποίο θα παρουσιαστεί στην Κεντρική Σκηνή.

Κάπως έτσι φτάσαμε στο τέλος της συνάντησής μας, καθώς έπρεπε να την αποδεσμεύσω και για την παράσταση. Την ευχαριστώ πολύ για το χρόνο της, την ευγένειά της και την καλή της διάθεση!

Νόνα Σάνιου