Monday, 22 Oct 2018
Advertisement
ΘΕΑΤΡΟ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Τάσος Κωστής: «Αυτή είναι η αξία του θεάτρου,ότι σε παρασέρνει. Δε σου δίνει λεφτά να ζήσεις. Πουλάει αέρα, αλλά ο αέρας είναι αναζωογονητικός»

Η ξεκαρδιστική κωμωδία «Όσο υπάρχουν άγγελοι» ανεβαίνει στην Θεσσαλονίκη για δύο μόνο παραστάσεις στις 15 και 16 Οκτωβρίου στο θέατρο Ράδιο Σίτυ. Μια ευφυέστατη και ανατρεπτική κωμωδία που θυμίζει παλιά, καλή ελληνική ταινία και  διασκεδάζει με τους ξεκαρδιστικούς διαλόγους της τους θεατρόφιλους όλων των ηλικιών. Παράνομες σχέσεις, μεταφυσική δραστηριότητα και ηθικά διλήμματα χαρακτηρίζουν την κωμωδία των Στέλιου Παπαδόπουλου και Γιώργου Βάλαρη. Το ThessTheather συνάντησε τον πολύ ταλαντούχο και έμπειρο ηθοποιό Τάσο Κωστή, ο οποίος πρωταγωνιστεί στην εν λόγω παράσταση που πραγματεύεται, εκτός των άλλων, τη διαχρονική πάλη της αληθινής αγάπης.

Θα ήθελα να μου πείτε κάποια λόγια για το ρόλο που ενσαρκώνεται στην κωμωδία «Όσο υπάρχουν άγγελοι». Πώς σας φαίνεται αυτή η εμπειρία;

Ο ρόλος μου είναι αυτός ενός πατέρα, ο οποίος πηγαίνοντας να προσκυνήσει οδηγείται «εις  Κύριον» μαζί με τη γυναίκα του και επιστρέφει ως ένας καλός άγγελος πίσω στην γη.  Έχουν όμως και έναν γιο που αντιμετωπίζει προβλήματα με τη γυναίκα του. Οι δύο γονείς, λοιπόν, μεταμορφώνονται σε φαντάσματα και προσπαθούν να βοηθήσουν το γιο βασιζόμενοι στη βοήθεια ενός ζωντανού προσώπου που ζει μέσα στο σπίτι. Υπάρχουν, δηλαδή, δύο παράλληλες ζωές. Τα φαντάσματα ακούν και σχολιάζουν αυτά που λένε οι ζωντανοί. Προσπαθούν να παρέμβουν, κινώντας κάποια αντικείμενα που υποδηλώνουν την παρουσία τους, αλλά κανείς  δεν μπορεί  καταλάβει τι γίνεται. Πιο συνοπτικά, ο μύθος αφορά έναν καλό πατέρα που θέλει να βοηθήσει το παιδί του και από εκεί ξεκινάνε τα προβλήματα αλλά και το κωμικό στοιχείο του έργου.

Πρόκειται για μια παράσταση που θυμίζει παλιό, καλό ελληνικό σινεμά. Θεωρείται ότι αυτός είναι ένας λόγος για να αγαπήσει κανείς το συγκεκριμένο έργο;

Ναι, σαφώς. Δεν είναι μόνο ότι θυμίζει παλιά ελληνική σειρά αλλά πρόκειται για ένα έργο που έχει ενδιαφέρον από την αρχή μέχρι το τέλος, γιατί έχει μια ιστορία σε εξέλιξη και ένα έντονο κωμικό στοιχείο. Είναι ένα ανθρώπινο, τρυφερό έργο. Μια κωμωδία με πολύ ωραία και ενδιαφέροντα πράγματα. Για εμένα αυτού του είδους οι κωμωδίες είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσες και το πιο δύσκολο είδος θεατρικής παράστασης. Είναι και λίγο παιδικό το έργο… με την καλή έννοια, βέβαια, της παιδικότητας, επειδή αφορά δύο φαντάσματα που βγάζουν γέλιο. Δεν είναι κάτι ανατριχιαστικό ή ακατάλληλο για παιδιά.

Πιστεύετε ότι μία παράσταση που προσφέρει μηνύματα αισιοδοξίας και ψυχαγωγία στο κόσμο είναι περισσότερο αναγκαία στην εποχή μας;

Στην δύσκολη εποχή που ζούμε επιλέγουμε λιγάκι τον πιο κωμικό τρόπο προκειμένου να ξεχάσουμε όλα αυτά που μας απασχολούν. Αυτή είναι η αξία του θεάτρου, ότι σε παρασέρνει. Δε σου δίνει λεφτά να ζήσεις. Πουλάει αέρα, αλλά ο αέρας είναι αναζωογονητικός. Μέσα σε δύο ώρες μπορεί να σε κάνει  να ξεχάσεις τα προβλήματα της καθημερινότητας και όταν βγαίνεις από το θέατρο πάντα αισθάνεσαι μια αισιοδοξία ότι τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα. Έχει τη δύναμη να δουλεύει επάνω στην ψυχολογία του κόσμου και να την ανεβάζει. Αν δεν έχεις αισιοδοξία, δεν μπορείς να προχωρήσεις στη ζωή σου. Με την απαισιοδοξία  ανοίγεις τον τάφο σου και πέφτεις μέσα και τελειώνεις. Ζεις μέσα στη μαυρίλα από το πρωί μέχρι το βράδυ. Στην τελική, ο αισιόδοξος άνθρωπος περνάει στην ζωή του πάντα καλύτερα.

Σκοπός του θεάτρου είναι να προσφέρει ψυχαγωγία. Είτε ανεβάζεις Shakespeare είτε μία αρχαία τραγωδία σημασία έχει πάντα πως ανεβάζεις το έργο και τι θέλεις να εξυπηρετήσεις. Θέλεις να εξυπηρετήσεις το λόγο για τον οποίο ο συγγραφέας κάθισε και έγραψε αυτό το έργο ή να εξυπηρετήσεις το εγώ σου; Το σωστό είναι να υπηρετούμε πάντα το συγγραφέα. Τα έργα πρέπει να έχουν ενδιαφέρον για τον κόσμο και όχι απλά για τον καλλιτέχνη. Δεν χρειάζεται ο ηθοποιός να γίνει υπηρέτης του κόσμου, ωστόσο τα έργα στα οποία συμμετέχει πρέπει να τον αφορούν.

«Όσο υπάρχουν άγγελοι»

Έχετε μία σταθερή και σημαντική πορεία στο χώρο της υποκριτικής εδώ και πολλά χρόνια. Πώς κερδίζεται αυτό;

Με πολλή δουλειά, επιμονή και υπομονή! Ποτέ δεν προλαβαίνεις να τα κάνεις όλα. Είμαι μισό αιώνα στην δουλειά, 46 χρόνια ασχολούμαι με την υποκριτική, αλλά νιώθω ακόμα νέος στο μυαλό μα και στη διάθεση. Νιώθω ένα μεγάλο παιδί! Αν ψάχνεις το αντικείμενο σου, θα βρίσκεις πολύ ενδιαφέρον στη δουλειά σου. Αρκεί να μην προσπαθείς να εξυπηρετείς πάντα το εγώ σου. Το εγώ είναι πάρα πολύ λίγο, το φτιάχνεις και δεν έχει τελειωμό. Τι γίνεται παραπέρα; Ο ηθοποιός πρέπει να παίζει για τον κόσμο και όχι για τον εαυτό του. Το θέατρο είναι ανάγκη έκφρασης του κόσμου. Όσοι γνωρίζουν την ιστορία του θεάτρου, ξέρουν ότι το θέατρο δημιουργήθηκε για να αποτελεί δημόσια έκφραση.  Εμείς ως ηθοποιοί επειδή ακριβώς παρουσιάζουμε το θέατρο κερδίζουμε σε αναγνωρισιμότητα και καλύπτουμε κάποιες ανάγκες. Ωστόσο, όσον αφορά εμένα, κάθε φορά που έρχεται ένας θεατής και μου λέει ότι ευχαριστήθηκε την παράσταση και ξέχασε τις σκοτούρες του, έστω και για δύο ώρες, εξαιτίας του ρόλου μου αλλά και των ρόλων των συναδέλφων μου, μου ανοίγει την ψυχή. Λες ότι κάτι έκανες για τον κόσμο, κάτι του πρόσφερες και το ανταποδίδει με αυτό τον τρόπο. Υπάρχει ένας ερωτισμός, με την πιο ευρεία έννοια.

Ο κόσμος σας έχει αγαπήσει και μέσα από τη συμμετοχή σας σε πετυχημένα τηλεοπτικά σίριαλ. Είναι στα σχέδια σας φέτος να ασχοληθείτε με την τηλεόραση;

Φέτος δε θα κάνω τηλεόραση. Υπήρχαν κάποιες προτάσεις αλλά δε μου κέντρισε κάτι το ενδιαφέρον. Αυτό που θέλω να κάνω είναι να παίζω στο θέατρο κάθε χρόνο. Όλα μου τα χρόνια, χειμώνα-καλοκαίρι, παίζω στο θέατρο ανελλιπώς. Ο λόγος είναι ότι στο θέατρο έχω μια προσωπική επαφή με τον κόσμο, ενώ όταν παίζεις στο γυαλί δε βλέπεις αυτόν που σε παρακολουθεί. Ειδικά, στην κωμωδία  «Όσο υπάρχουν άγγελοι» οι ηθοποιοί έχουν άμεση επαφή με τον κόσμο. Αυτό που δίνεις στο θεατή στο επιστρέφει πίσω με το γέλιο του και τη χαρά του. Τηλεόραση θα ξανακάνω αν υπάρχει κάτι που να με εξιτάρει. Εννοώ έναν ενδιαφέρον ρόλο που να διαφέρει από αυτά που έχω κάνει. Άλλωστε, σχεδόν, όλοι οι ρόλοι που έχω κάνει είναι διαφορετικοί μεταξύ τους. Πέρυσι, για παράδειγμα, έκανα το «Μπρούσκο» στον Ant1, πρόπερσι την «Τρελή οικογένεια» στο Star. Δύο ρόλοι που δε μοιάζουν μεταξύ τους. Προσπαθώ να αλλάζω, να ζω πολλές ζωές, να μην είμαι ο ίδιος και επαναλαμβάνομαι, να μην βγάζω ένα προκάτ πράγμα και να το παρουσιάζω. Να μπορώ να μπαίνω στους ρόλους κι όχι να φέρνω το ρόλο στα μέτρα μου. Σαν ηθοποιός αυτό το δρόμο ακολούθησα. Μου αρέσει να ανακαλύπτω καινούργια πράγματα, γιατί έτσι διατηρείσαι και νέος. Δε θέλω να κάνω αναπαλαίωση. Δεν κοιτάω πίσω μου ποτέ και πάντα προσπαθώ να δώσω κάτι καινούργιο.

Συνέντευξη: Κεχαγιά Εβελίνα